حدود 4 ماه از افشای  پرونده قطور 3 میلیارد  دلاری  اختلاس بزرگ  در ایران  می گذرد. دستگاه قضا در جاده سنگلاخی کشف جنایت در حق ملت به سختی پیش می رود و عزم آن کرده سوزن برگه های پرونده شوم اختلاس بزرگ را از انبار کاه جرایم آقایان خاص کشف و ضبط کند. تصاحب  یک کوه  دلا ر توسط  افراد نزدیک  به افراد خاص تر، غیرممکن است یک شبه  و بدون  ارتباطات  خاص مهندسی  شده باشد.

اخبار منتشر  شده درباره رسیدگی  به پرونده قطور  اختلاس  حکایت  از ابعاد غیرقابل  هضم  آن دارد،  درحالی  که مردم سرزمین  پارس با جدیت  پیگیر سواستفاده  مالی خائنین  به کشور و انقلاب  هستند در سرزمین  ژرمن ها اتفاق  جالبی افتاده است.  برلین  چند روزی  است پلک  بر هم نگذاشت،  معترضین  خشمگین  پشت خانه کریستین  وولف صف کشیده اند.

رئیس جمهور آلمان را به صلابه  کشیده‌اند  که چرا از یک دوست 500 هزار یورو  وام گرفته است؛وولف که 18 ماه پیش سمت تشریفاتی را در کنار آنگلا مرکل  تصاحب  کرده، امروز مقابل مردم  آلمان به دلیل  دریافت این وام و تلاش  برای تحت فشار قرار دادن نشریات،  زانوزده است.

کریستیان ادعا می کند این مبلغ را از یک دوست خانوادگی و محل ثروت خانگی وی وام گرفته است نه موسسات مالی، موضوعی که با همین رویکرد هم برای منتقدین وی قابل پذیرش نیست.

در برلین جراید با استفاده از جریان آزاد اطلاعات رئیس جمهوری را در دادگاه افکار عمومی بازخواست می کنند. در نگاه آنها به صلیب کشیده شدن و مجازات وولف به چهره کشور ضربه نمی زند، بلکه سیستم حکومت آنها را در مقابل فساد واکسینه می کند. آنها آموخته اند که منافع ملی را فدای منافع حزبی خود نکنند. البته واکنش مردم کفش به دست و تجمع نیز نشان از واکنش تند مردم آلمان به بحث فساد سیاستمداران دارد.

در همین حال نباید از یاد برد، کوتوله رم هم درگیر پرونده های فساد بزرگ و کوچکی بود که در نهایت تحت فشار افکار عمومی علی رغم سماجت منحصر به فرد، برلوسکنی از قدرت کناره گیری کرد. نگاه به همین دو پرونده نشان می دهد مردم قاره سبز قائم به فرد یا حزب خاص نیستند و حیثیت کشور خود را مهمتر از اشخاص می دانند.

در کشورهای غربی  اگرچه وجود فساد  و اعمال نفوذ برخی لابی های قدرت  محرز است اما رسانه های مستقل به عنوان رکن چهارم دموکراسی،  نقش اصولی  در مبارزه با فساد دولتی  و مافیایی دارند اگرچه روزنامه نگاران  در طول سالیان متمادی  تلفات سنگینی در نبرد قلم  با فساد داده اند اما آنها بر راه خود  پافشاری می کنند. 

در میان رسانه های افشاگر، جولیان آسانژ  با سایت ویکی لیکس; بسیاری از سیاست های مخفی کاخ سفید  را نقش برآب کرد و تبدیل به کابوس  مهلک واشنگتن شد.

متاسفانه در ایران اسلامی برخورد رسانه ها  آنچنان  بایسته نبود که  عوامل  و عاملان فساد را به مردم معرفی کنند و نتوانستند همانند  رسانه های آلمانی فضا را برای مفاسد اقتصادی تبدیل به جهنم کنند.

رسانه های  ایرانی  در مقابل مفاسد اقتصادی نتوانستند یار قابل اتکا برای دستگاه قضایی باشند  زیرا  با نگاه های خاص  حزبی و گروهی یا دست به سانسور اطلا عات زدند  و فرا فکنی کردند  یا، اطلا عات  را با اغماض منتشر کردند.آیا توجه رسانه ها و مسئولین به فرمان 8ماده ای مقام معظم رهبری اینقدر سخت و دشوار است؟

تجربه آلمان  و ایتالیا که اکنون  کاملا  ملموس است  نشان می دهد،  رسانه های مستقل افشاگر، تیر خلا ص به فساد هستند. دولت ها در هر مورد باید پاسخگوی ملت باشد در غیر این صورت افکار عمومی همانند گیوتین آنها را به مرگ سیاسی دچار خواهد کرد.

قدرت و فساد دو عنصر درهم تنیده است که مکان و  زمان نمی شناسد و هر لحظه ممکن است این عنصر یک زخم چرکین در هر کشوری ایجاد کند; خواه یک کوه دلا ر، خواه یک مشت یورو هر دو می تواند سنگ بنای فسادی باشد که تبدیل به سرطان بدخیم می شود. اگر چه برای آنگلا مرکل، بازخواست وولف دردناک است اما وی راه چاره ای در مقابل مردم ندارد، زیرا خط قرمزی جز حیثیت ژرمن ها وجود ندارد.   

سرمقاله روزنامه مردم سالاری

مرثیه حقوق بشر پس از طغیان ملت

یک دیکتاتور دیگر عرب سعی دارد از مهلکه بگریزد، دولت موقت یمن با مصونیت "علی عبدالله صالح" رئیس جمهوری این کشور از پیگرد قضایی موافقت کرد. دیکتاتورسوخته یمن، ماه نوامبر طرح شورای همکاری خلیج فارس که هدف ا ز آن پایان دادن به بحران سیاسی در یمن بود را امضا کرد.
بدین ترتیب زمینه برای کناره گیری وی از قدرت بر اساس طرح شورای همکاری خلیج فارس و پایان یافتن اعتراض ها علیه حاکمیت صالح هموار شد.همواره، تظاهرکنندگان موافقت نامه ای را که صالح ماه گذشته امضا کرد و براساس آن در ازای واگذار کردن قدرت از مصونیت قضایی برخوردار می شود، محکوم کردند و باید منتظر واکنش تند مردم به این توطئه بود. در بحرین یک فعال حقوق بشر به شدت توسط نیروهای امنیتی مورد ضرب و شتم قرار گرفت و همچنان نیروهای امنیتی با خشونت مقابل معترضین مقاومت می کنند. در حالی که دو معترض به اعدام محکوم شده اند ، یک مامور پلیس بحرین به جرم شرکت در 11 مورد تظاهرات اعتراضی و غیبت غیر موجه از خدمت به هفت سال و نیم حبس، به جرم تحریک مردم علیه حکومت، به سه سال حبس و به جرم اخلال در نظم عمومی به دو سال حبس و انفصال دائم از خدمت محکوم شده است.
درکشاکش جنگ مردم و دیکتاتورهای عرب، عفو بین الملل در گزارشی 80 صفحه ای با عنوان "یک سال طغیان: وضعیت حقوق بشر در خاورمیانه و در شمال آفریقا" اعلام کرد: جنبش های اصلاح طلب به رغم خونریزی  و بازداشت ها فروکش نکرده است اما نسبت به سرکوب جنبش های اعتراضی در کشورهای عربی در سال 2012 اظهار نگرانی کرد.
در نگاه عفو بین الملل، جنبش های اعتراضی که جوانان و زنان آن را هدایت می کنند، مقاومت شگفت انگیزی در برابر سرکوب دولت ها از خود نشان داد; سرکوبی که برخی مواقع شوک برانگیز است. اصرار برخی از حکومت ها برای تغییرات ظاهری یا سرکوب وحشیانه ملت هایشان برای تسلیم آنان، هدفی جز ابقای سران در قدرت ندارد.
 تغییراتی که در سال گذشته در خاورمیانه به شکل آشکار و به دنبال تلاش مردمی که به خیابان ها ریختند روی داد، بسیار شگفت انگیز بود.زمانی که مردم عادی به محرومیت هایشان تن نمی دهند و دست از مبارزه برای کرامت بر نمی دارند، امیدواری ها در سال 2012 افزایش می یابد.
فیلیپ لوتر، مدیر موقت بخش خاورمیانه و شمال آفریقای عفو بین الملل در گزارش خود تصریح کرد: دولت ها با وجود برخی استثناها هنوز نپذیرفته اند که همه  چیز تغییر پیدا کرده است. جنبش های اعتراضی سراسر منطقه که در موارد بسیاری رهبری آن را جوانان برعهده دارند و زنان نقشی محوری در آنها ایفا می کنند، به طور حیرت انگیزی در مواجهه با سرکوب های تکان دهنده منعطف بوده اند.
عفو بین الملل خاطرنشان ساخت: آنها خواهان تغییرات ملموس در شیوه حکومت و مجازات مسئولان جرایمی هستند که در گذشته اتفاق افتاده اند.اما تلاش های مکرر دولت ها برای ارائه تغییرات ظاهری به منظور مقابله با دستاوردهایی که معترضان حاصل کرده اند و یا سرکوب مردم برای تسلیم آنها این حقیقت را فاش می کند که برای بسیاری از دولت ها زنده ماندن حکومت هدف اصلی است.
عفو بین الملل تاکید کرد: در یمن بیش از 200 نفر در ارتباط با اعتراضات کشته شدند و صدها تن دیگر نیز در درگیری های مسلحانه جان باخته اند.
در بحرین هنوز معلوم نیست که دولت تا چه میزان به اجرای توصیه ها برای اصلاحات متعهد است. به رغم خوشبینی نسبت به سقوط برخی حکام خودکامه در تونس، مصر و لیبی همچنان این نگرانی وجود دارد که دستاوردها می بایست با استفاده از اصلاحات بنیادی نهادینه شوند. حاکمان نظامی مصر مسئول سو» استفاده هایی هستند که در برخی جنبه ها حتی بدتر از سو» استفاده های حکومت حسنی مبارک بوده است.
این سازمان در ادامه تاکید کرد: در زمانی میان ماه اکتبر و دسامبر سال گذشته حدود 84 نفر به سبب سرکوب خشونت آمیز جان باختند، در حالی که در یک سال گذشته تعداد بیشتری از غیرنظامیان به نسبت 30 سال حکومت حسنی مبارک در مقابل دادگاه های نظامی محاکمه شدند.
عفو بین الملل همچنین در گزارش خود در خصوص تونس نیز گفت که تنظیم یک قانون اساسی جدید از اهمیتی حیاتی برخوردار است، تا حمایت از حقوق بشر و برادری تحت قانون تضمین شود.
عفو بین الملل همچنین از قدرت های جهانی و سازمان های منطقه ای به خاطر تناقض ها در پاسخ دهی به اوضاع لیبی و بحرین و دیگر کشورها و همچنین از ناتوانی آنها در درک عمق چالشی که متوجه حکومت های سرکوب گر است، انتقاد کرد.
فیلیپ لوتر در انتها در گزارش خود تصریح کرد: حمایت قدرت های جهانی از مردم عادی در منطقه عموما به طور ناهمگون و ناقص صورت پذیرفته است.
در حالی که گزارش عفو بین الملل لب به انتقاد از وضعیت حقوق بشر در خاورمیانه پرداخته بود ; دوازدهمین سالگرد تاسیس "کمیته ملی حقوق بشر دوستانه" جمهوری اسلامی ایران توسط نمایندگی کمیته بین المللی صلیب سرخ و سازمان هلال احمر در تهران برگزار شد.
"ظاهر رستمی"، دبیرکل جمعیت هلال احمر در این مراسم ضمن انتقاد به قدرتهای غربی در خصوص نقض حقوق بشر گفت: امروز جهان شاهد نقض حقوق بشردوستانه از طرف قدرت های بزرگ جهانی است و در این راستا این تخلفات بر اثر نبود و نقص قانون حقوق بشر نیست بلکه این قدرت های جهانی هستند که این قوانین را اجرا نمی کنند.
در ادامه این مراسم "پیتر ریتر"، رئیس نمایندگی کمیته بین المللی صلیب  سرخ در تهران به دستاوردهای مشترک این کمیته و کمیته ملی حقوق بشر دوستانه اشاره کرد و اعلام داشت اخیرا تفاهم نامهای به امضای کمیته ملی صلیب سرخ و جمعیت هلالاحمر رسید که بر اساس آن مطالعات انجام شده در خصوص حقوق بشردوستانه در اسلام مورد بررسی و استفاده قرار گیرد.
ریتر همچنین در خصوص مباحث حقوق بشر دوستانه با اشاره به آلوده بودن مناطقی از ایران به مینهای بر جای مانده از هشت سال دفاع مقدس، تاکید کرد: مین های خنثی نشده است که بر اثر جنگ عراق و ایران قربانیان بسیاری را گرفته است که باید در این زمینه باید این مشکلات برای مردم برطرف شود و در خصوص رفع تهدیداتی از این قبیل بایستی اقداماتی موثر صورت گیرد.
در ادامه این مراسم پروفسور ساسولی رئیس گروه حقوق بین الملل دانشگاه ژنو نیز که میهمان این مراسم بود با رد نظریه ترور مخالفان توسط دولت آمریکا این مبحث را غیرقابل قبول دانست و گفت: در زمان جورج بوش به گروه های مسلح طالبان در افغانستان دستگیر می شدند و تحت شرایط خاصی زندانی می شدند در جنگ ترور آنها به این افراد رزمجویان غیرقانونی می گفتند و حال امروز در دولت اوباما به آنان جنگجویان محروم از امتیاز گفته می شود.وی افزود: زندانی کردن افراد به شرایط آنها بستگی دارد که در مجموع مبانی حقوق بشردوستانه باید برای تمام غیرنظامیان صورت پذیرد.
ساسولی همچنین با اشاره به چالش های مهم در زمینه مخاصمات بین المللی و غیر بین  المللی از مشکلات عدیده در زمینه جنگ بین نظامیان ترکیه با پ ک ک و کشورهای دیگر نیز مثال هایی عنوان کرد.وی خاطرنشان کرد:  بمب باران روستاهای ایران توسط نیروی هوایی عراق کاملا  امری ممنوع و غیرحقوق بشردوستانه بود و ما باید در زمینه اجرای مبانی حقوق بشردوستانه برای زندانیان به خصوص غیرنظامیان در مخاصمات بین المللی و غیر بین الملل دچار چالش های بسیاری هستیم فعالیت های گسترده ای انجام دهیم و در این راستا با وجود اینکه بنده به هیچگونه با نیروهای مسلح در هیچ جای دنیا موافق نیستم ولی برای باید مفاد و قوانینی لحاظ شود تا آنان نیز بتوانند مبانی حقوق بشردوستانه را تحت هر شرایطی چه در کشور خودشان و چه در مخاصمات بین المللی انجام دهند.
خبرنگار مردم سالاری هم که در این مراسم حاضر بود، الزام رعایت حقوق بشر دوستانه را صرفا قوانینی بر روی کاغذ دانست که از سوی دولت ها رعایت نمی شود و با پیش کشیدن خشونت دیکتاتورهای عرب پس از آغاز بهار عربی یا بیداری اسلامی در کشورهایی نظیر بحرین، لیبی، یمن، تونس  و طرح پرسش در مورد الزام جلوگیری از تسلیحات شیمیایی علیه مردم توسط نیروهای پلیس مطرح شد.
پروفسور ساسولی در پاسخ گفت: این که در بسیاری از موارد این حقوق نقض می شوند صحیح است، اما در بسیاری از موارد نیز رعایت میشوند، اما به دلیل آن که موارد نقض در رسانه ها این جنبه پررنگ تر به نظر می رسد. از نظر این فعال حقوق بشر نباید ناامید بود و به مبارزه با نقض حقوق بشر در سراسر جهان ادامه داد.
کمیته ملی حقوق بشردوستانه تقریبا تمام وظایفی که دولت ها در رابطه با مقررات بشردوستانه به خصوص کنوانسیون های چهارگانه 1949 ژنو برعهده دارند انجام میدهند که ویژگی مهم این کمیته های حقوق بشر دوستانه بین وزارتی بودن آنها است.
اعضای کمیته ملی حقوق بشردوستانه در ایران متشکل از رئیس و دبیرکل جمعیت هلال  احمر (به عنوان رییس و دبیر)، نمایندگان تام الاختیار وزارتخانه های امورخارجه ، دادگستری، کشور، بهداشت درمان و آموزش پزشکی و دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح می باشد.

منتشره در روزنامه مردم سالاری

لحظه لحظه سال 2011 میلادی، سراسر آشوب، جنجال و درگیری بود.بزرگترین تروریست جهان، اسامه بن لا دن در نهایت خوراک کوسه ها شد. چندین و چند هزار نفر حماسه خلق کردند و جان خود را برای رسیدن به دموکراسی اهدا کردند تا دیکتاتورهایی چند از مجمع دیکتاتورهای عرب حذف شوند. گرچه در انتهای سال هم کیم جونگ ایل به جبر زندگی، رینگ سیاستمداران جهان را ترک کرد اما حذف معمر قذافی در نگاه بسیاری شبیه معجزه بود تا یک خبر.

گسل اقتصادی چند کشور اروپایی در سال 2011 دامن کل یورو را گرفت و قاره سبز گرفتار پس لرزه های کوچک و بزرگ شد; برلوسکنی بالا خره مجبور به کناره گیری شد، دولت‌های یونان، ایرلند و اسپانیا تحت تاثیر نارضایتی ها از ریاضت اقتصادی سقوط کردند.بالا خره این سال که نام اعتراض را از آن خود کرد تمام شد و چشم ها به آینده سال 2012 دوخته شده است.

در ابتدای سال اعتصاب رانندگان پرتغال، مسافران این کشور را آواره پایانه های مسافری کرد. معترضین وال استریت و برآشفتگان اروپایی از برنامه های جدید خود سخن می‌گویند. سالی که نکوست از زمستانش پیداست!

سران اروپایی در اتفاق جالبی از اوضاع بد اقتصادی اظهار نگرانی کردند. مرکل در شب ژانویه اعلام کرد اروپا دشوارترین آزمون خود در دهه های اخیر را تجربه می کند. نیکلاسارکوزی رئیس جمهور فرانسه نیز هشدار داد که این بحران هنوز تمام نشده و رئیس جمهور ایتالیا هم خواستار ایثار و از خود گذشتگی بیشتر شد. ک

ارشناسان اقتصادی هم رکود تاریخی بازارهای جهانی را پیش بینی کردند.در واقع اکثر اروپایی‌ها منتظر روزهای مهلک اقتصادی هستند. دو سوم مردم قاره سبز معتقدند که بدترین وضعیت اقتصادی هنوز از راه نرسیده و هر لحظه باید انتظار شوک سقوط عمودی بورس های جهان را کشید. آنها به سیاستمداران و برنامه های ریاضتی اتحادیه اروپا اعتماد ندارند.

این موضوع در ابتدا فاصله مردم و حکومت را افزایش خواهد داد و سپس جنبش های اعتراضی گسترش خواهد یافت، در نگاه خوش بینانه هم دولت ها سقوط خواهند کرد. همانند اتفاقی که برای رم افتاد در کمین لندن، توکیو، آتن و حتی آدلا ید دراسترالیا است.ابر سیاه رکود اقتصادی، آسمان غول اقتصادی را فراگرفته تا سال 2012 بدل به یک کابوس مهلک اقتصادی و در نهایت زلزله سیاسی- اجتماعی شود.

در میان غبار فقر و بیکاری که فضای کره زمین را تسخیر کرده است، یک سوم ملت های جهان به پای صندوق های رای خواهند رفت که هر یک می تواند قسمتی از پازل جامعه جهانی را تغییر دهد.در سال 2011 اگر با بهار عربی و بیداری اسلا می، دیکتاتورهای خاورمیانه از زین به زیر کشیده شدند; در سال 2012 با ابر سیاه رکود اقتصادی سیاستمدارانی چند به زیر کشیده خواهند شد. البته در این میان فاکتور مبارزه با دیکتاتوری آشکار و پنهان به عنوان یک عامل استراتژیک حضور خواهد داشت.

معرکه بزرگ آمریکایی‌ها، مهمترین انتخابات سال خواهد بود. اگرچه گمانه زنی ها از تمدید ریاست مرد سیاه بر کاخ سفید حکایت دارد اما جمهوریخواهان هنوز ناامید نشده‌اند و به نبرد با سیاست های داخلی و خارجی اوباما ادامه می دهند. میزان محبوبیت اوباما به کمتر از 40 درصد رسیده است و در میان تمرکز مردم بر مسائل اقتصادی، برخی به دنبال جانشین برای رئیس جمهور ایالات متحده هستند. میت‌رامنی، کاندیداهای دیگر را یک به یک حذف می کند اما وی آن گونه که باید نتوانسته به عنوان یک شخصیت محبوب کاریزماتیک عنوان مرد نخست جمهوریخواهان را از آن خود کند.
در بین سران سیاسی جهان هیچ کدام به اندازه نیکلاسارکوزی دچار کابوس سقوط نشده اند. احتمال اخراج رئیس جمهوری فرانسه به نقل کلام مردم پاریس بدل شده‌است. کاندیدا شدن دومنیک دوویلپن، دشمن تاریخی نیکلا شوک عمیقی به حامیان سرسخت راستگرای سارکوزی وارد کرده است.نخست وزیر ژاک شیراک اگرچه هنوز نتوانسته ستاد قدرتمندی برای خود آماده کند اما با توجه به موقعیت متزلزل شخصیتی سارکوزی و ریاضت  اقتصادی این کشور می تواند به عنوان یک چهره شاخص مقابل رئیس جمهور فرانسه قدعلم کند. مارین لوپن نامزد راست افراطی و فرانکو بایرو هم به میدان آمده اند تا شانس خود را برای رسیدن به الیزه آزمایش کنند.

از حدود یک ماه پیشتر و همزمان با انتخابات پارلمانی آشوب و التهاب کاخ کرملین را فراگرفته است. ابتدا تصمیم ولادیمیرپوتین برای شرکت در انتخابات 2012 و تلا ش برای تصاحب سه باره ریاست جمهوری فدراسیون روسیه را برای 6 سال از آن خود کند و البته دور از ذهن نیست که برای چهارمین بارهم این مامورکاگ ب کرملین را از آن خود کند اما واکنش جامعه روسیه به نوعی شگفت انگیز بود. گویی تحولات اعتراضی خاورمیانه، مناطق دوردست سیبری را هم تحت تاثیر قرار داده است.اگرچه کسی انتظار وقوع انقلاب در روسیه را نمی کشد اما اعتراضات مردمی این کشور دامنه دار است که با نزدیک شدن به انتخابات بر حجم آن افزوده می شود. نکته جالب اینجاست که در سرزمین تزارها همانند سرزمین فراعنه مردم نسبت به انتخابات پارلمانی معترض هستند و از تقلب سخن می گویند. میخائیل پرو خوروف به عنوان جدی ترین رقیب مدل چرخشی پوتین- مدودف مطرح است.

انتخابات پارلمانی ونزوئلا ، صف آرایی حامیان و مخالفان مرد سرخ آمریکای لا تین بود که پیروزی او در این انتخابات نشانه ای از بخت او برای تمدید ریاست جمهوری است اما هوگو چاوز اقتدار دیروز خود را در این انتخابات از دست داده بود و امکان دارد با پیروزی لرزان او، این کشور دچار درگیری خیابانی موافقان و مخالفان چاوز شود.ت

مام نگاه ها به مصر به عنوان یکی از کشورهای پیروز ر جنگ با دیکتاتورهای عرب دوخته شده است که روند پرالتهاب گذر از دیکتاتوری حسنی مبارک و ارتش به کجا خواهد رسید.اسلام‌گرایان در نخستین انتخابات مصر به پیروزی رسیده اند اما میدان التحریر همچنان ناآرام است و سربازان فرعون با خشونت مقابل مردم مقاومت می کنند.همه در انتظار ماه ژوئن هستند تا رئیس‌جمهور و جانشین حسنی مبارک توسط مردم تعیین شود.درماه ژوئن سرنوشت انقلا ب مصر مشخص خواهد شد. آیا مردم  کرانه های رود نیل، به آرزوی تجربه دموکراسی دست می یابند یا آن که قلب مردم زیر چکمه های ارتش خرد خواهد شد؟

در زمان دیکتاتوری سرهنگ خون‌آ‌‌شام لیبی، برگزاری انتخابات کنگره اقدامی صرفا نمایشی بود حال با مرگ تحقیر آمیز قذافی توسط مردم انتخابات پارلمانی برای کشوری که بیش از 4 دهه هیچ تجربه ای از دموکراسی نداشته جالب است.

در پکن انتقال رهبری پشت پرده انجام خواهد شد; اگرچه انتخابات هجدهمین کنگره حزب کمونیست آنچنان هیجانی ندارد اما اعمال قدرت اژدهای شرق آ‌‌‌سیا در اقتصاد و سیاست آن را برای سیاستمداران جهان مهم و حائز اهمیت می کند.گفته می شود ژی جین پینگ دبیر حزب و جانشین رئیس جمهور هوجین تائو خواهد شد و لی  ککیانگ جانشین نخست وزیر ون جیابائو خواهد شد. البته ناآرامی های سین کیانگ و منطقه ووکان به عنوان یکی از دغدغه های داخلی پکن مطرح است.

کانادا هم در شمال قاره آمریکا، در پاییز آینده انتخابات مهمی پیش رو خواهد داشت. در 2008 به نظر می رسید استفان هارپر حتی یک فصل هم در سمت خود باقی نماند اما او همچنان نخست وزیر کاناداست.

شایعات سیاسی در اسپانیا در مورد انتخابات ماه مارس به اوج خود رسیده است. بعد از سال 2004 که سوسیالیست ها در مادرید به قدرت رسیدند، حالا  راستگرایان اسپانیا شانس خود را امتحان می کنند.دولت زاپاترو که با مشکلا ت مهلک اقتصادی دست به یقه است از انتخابات کناره گیری کرده است.مکزیک و زیمبابوه هم انتظار انتخابات را می کشند که احتمال آشوب و درگیری در زیمبابوه مطرح است.

در مارس 2012 در ایران اسلامی هم انتخابات مجلس شورای اسلا‌می برگزار خواهد شد تا کاندیداها برای تصاحب صندلی های بهارستان با یکدیگر به رقابت بپردازند. گروهی از تحریم انتخابات سخن می گویند که تبدیل به نقطه مجادله شده است.در این بین شایعاتی مبنی بر اقدامات خلاف قانون توسط جریان موسوم به جریان انحرافی مطرح است که با واکنش تند حامیان دولت مواجه شده است. برخی از سرمایه هزارمیلیاردی جریان انحرافی برای 500 کاندیدای جریان انحرافی سخن می گویند. براین اساس حداقل170 کرسی مجلس باید از آن جریان انحرافی شود تا راه آنها برای تصاحب صندلی ریاست پاستور هموار شود.

ورای تمام انتخابات پرالتهاب که در جهان 2012 برگزار خواهد شد; بیداری اسلا می یا بهار عربی در خاورمیانه به حیات خود ادامه می دهد و در کشورهای جدیدی شکوفه خواهد داد تا سلسله دیکتاتورهای عرب در بحرین و عربستان و... لحظه به لحظه به فروپاشی نزدیک شوند و حماسه توسط مردم برای رسیدن به آزادی خلق شود.

سرمقاله روزنامه مردم سالاری

روزنامه نگاران و خبرنگاران همچنان به عنوان سیبل  محبوب برای مرگ محسوب می‌شوند. خبرنگاران در حال تهیه خبر از بهارعربی، جرائم گانگستری، ناآرامی های سیاسی یا تسویه حساب های گروهی  به کام مرگ فرستاده شدند.

جولیان آسانژ که به دلیل انتشار اسناد محرمانه کاخ سفید در سایت ویکی لیکس به افشاگر بزرگ مشهوراست ، به دلیل شهرت فراوان توانسته از چنگ کاخ سفید بگریزد اما توطئه اتهام جنسی و تلاش برای استرداد ظاهرا قانونی وی ادامه دارد و برخی نیروهای سیا سایه به سایه در تعقیب وی هستند تا شاید به زندگی او خاتمه دهند. یاران آسانژ هم  سرنوشت بهتری از او نیافتند. در موارد دیگر هم به دلیل زیرکی واشنگتن در حذف منتقدین آمار دقیقی از قربانیان خشم سران، خواه جمهوریخواه و خواه دموکرات آمریکا موجود نیست.

رژیم صهیونیستی به دلیل هراس از افشای وقایع و محدودیت های اعمال شده بر مردم فلسطین به عنوان یکی از دشمنان سرسخت روزنامه نگاران مستقل محسوب می شود به گونه ای که هر خبرنگاری را در هرجای دنیا به مرگ تهدید می کند. مکزیک جهنمی است که جان خبرنگاران را همانند آفریقا به ارزان ترین جنس بدل کرده است. در شرایطی که اخبار مربوط به نبردهای خونین دولت با کارتل های موادمخدر همواره بخش عمده اخبار رسانه های مکزیک را تشکیل می دهد، کارتل های مقتدر نیز با اعمال نفوذ در رسانه ها تلاش می کنند از پخش اخباری که با منافع آنها منافات دارد، جلوگیری کنند. اکثر خبرنگاران مکزیک از بیم واکنش های انتقام جویانه قاچاقچیان مواد مخدر و ماموران فاسد پلیس، بخش زیادی از گزارش های خود را سانسور می کنند.

اما روسیه کشوری است که با همه جای دنیا متفاوت است. گفته می شود قاتلان اجیر شده به زندگی افرادی که به مبارزه با نقض حقوق بشر، فساد و تباهی در بین دولتمردان، افشاگری درمورد شخصیت های سیاسی یا تهدید علیه باندهای تبهکار برخاسته بودند، خاتمه داده اند. دیمیتری خولودف، روزنامه نگاری بود که در سال 1994 میلادی در اثر بمبگذاری در یک کیف دستی کشته شد. او بر روی گزارشی درباره فساد در بین نظامیان روسیه کار می کرد. ولادیسلاو لیستوف، مجری مشهور تلویزیون نیز در ماه مارس 1995 میلادی یک ماه پس از تصدی یک شبکه تلویزیونی در مسکو با شلیک گلوله از فاصله نزدیک به قتل رسید. اما موردی که در سال های اخیر بیشترین انعکاس را درجهان داشته است، قتل آنا پولیتکووسکایا، خبرنگار روزنامه نووایا گازتاست. خانم پولیتکووسکایا درباره موارد نقض حقوق بشر توسط نیروهای امنیتی روسیه در چچن گزارش های متعددی منتشر کرده بود.

او چند دفعه به چچن و شمال قفقاز سفر کرده بود و درباره جنگ و فجایعی که به گفته او توسط نیروهای نظامی روسیه دراین کشور رخ داده است، مقاله های بسیاری نوشته بود. این خبرنگار زن به شجاعت در بین همکارانش شهرت داشت. آنا پولیتکووسکایا از منتقدان سرسخت ولادیمیر پوتین بود و کتابی به نام" روسیه ولادیمیر پوتین" به نگارش درآورد که نام او را بیشتر بر سرزبان ها انداخت. درماه اکتبر سال 2006 میلادی آنا پولیتکووسکایا در مقابل درب ورودی آپارتمانش هدف گلوله مردی مسلح قرار گرفت و کشته شد. ناتالیا استه میرووا، یک فعال حقوق بشر که برای سازمان حقوق بشر مموریال در روسیه کار می کرد پانزدهم ژوئیه 2009 در گروزنی، پایتخت چچن، ربوده شد و ساعاتی بعد جسدش در اینگوش در کنار یک جاده پیدا شد.ناتالیا در بین مردم چچن محبوبیت زیادی داشت، زیرا برای احقاق حقوق آنان شدیدا فعالیت میکرد.قتل هایی که تاکنون روی داده است مثل قتل ناگهانی روزنامه نگاران و فعالان حقوق بشر لاینحل مانده است و کسی به مجازات نرسیده است. قاتلان یا کسانی که دستور قتل را صادر کرده اند بازداشت نشده اند. این موضوع نشان می دهد که مصونیت از مجازات در دستگاه قضایی روسیه رواج دارد.

سالی که تمام شد هم دست کمی از سال های مرگبار روزنامه نگاران و خبرنگاران مستقل جهان نداشت; فدراسیون بین المللی خبرنگاران اعلام کرد که در سال 2011 میلادی 109 خبرنگار یا پرسنل حوزه خبری کشته شده اند که این میزان نسبت به آمار ارائه شده در سال قبل افزایش داشته است.  در همین حال آمار منتشره توسط کمیته حفاظت از روزنامه نگاران درباره افراد کشته شده در سال 2011 نشان از دو برابر شدن اینگونه حوادث نسبت به سال 1992 میلادی دارد.

فدراسیون بین المللی خبرنگاران اعلام کرد  که خشونت علیه فعالان حوزه خبری در سال 2011 میلادی افزایش یافته است .امسال به سبب بهار عربی، سال خطرناکی برای اصحاب رسانه بود.خطرناک ترین کشور برای خبرنگاران مکزیک بود و مانند سال 2010 در سال 2011 هم دست کم 12 خبرنگار در این کشورکشته شدند. پ

اکستان دومین کشور خطرناک برای خبرنگاران بود به طوریکه در سال 2011، 11 خبرنگار در این کشور، عمدتا در مناطق مرزی با افغانستان کشته شدند. عراق به همراه لیبی سومین کشور خطرناک با هفت کشته است.در لیبی هفت خبرنگار در ارتباط با مناقشه این کشور جان خود را از دست دادند.

فیلیپین به همراه برزیل و هندوراس در پنجمین ردیف (شش کشته) قرار گرفتند.پس از آن یمن با پنج کشته قرار دارد. در سومالی چهار روزنامه نگار در این سال کشته شدند. پس از آن افغانستان با سه کشته، هند، مصر، روسیه و پرو با سه کشته قرار دارد. دو روزنامه نگار در بحرین و دو روزنامه نگار در تایلند کشته شدند.در کشورهای الجزایر، جمهوری آذربایجان، بولیوی، چین، کلمبیا، ساحل عاج، غزه (سرزمین های فلسطینی)، گواتمالا، هائیتی، نپال،نیجریه، اوگاندا، پاناما، جمهوری دموکراتیک کنگو، جمهوری دومینکن، السالوادور، سیرالئون، سوریه، تونس، اوکراین، ونزوئلا و ویتنام حداقل یک خبرنگار کشته شد. از نظر منطقه ای می توان گفت، آمریکای لاتین مرگبارترین منطقه با کشته شدن سی و پنج روزنامه نگار  در یک سال است و پس از آن آسیا با سی روزنامه نگار کشته شده قرار دارد.

در خاورمیانه، از جمله شمال آفریقا ، بیست و هشت روزنامه نگار به سبب آشوب ها در شمار زیادی از کشورهای عربی کشته شدند.
هشت روزنامه نگار در آفریقا (بدون شمال آفریقا) کشته شدند. در اروپا، چهار روزنامه نگار (سه روزنامه نگار در روسیه و یکی در اوکراین) کشته شدند.  علاوه بر آن 20 خبرنگار و پرسنل خبری نیز در سال 2011 میلادی در اثر حوادث طبیعی جان خود را از دست دادند.

بر مبنای گزارش فدراسیون بین المللی خبرنگاران، اکثریت این افراد خبرنگاران خطوط مقدم بوده و باقی آنها راننده، تصویربردار و سایر پرسنل رسانه ای بوده اند. در یک جمع بندی می توان گفت، طی سال 2011 میلادی در مجموع 109 فعال خبری کشته شده اند. این در حالی است که تعداد کشته شدگان این حوزه در سال گذشته میلای 94 تن گزارش شده بود. فدراسیون بین المللی خبرنگاران که مقر آن در بروکسل قرار دارد، از ناکامی دولت ها در حفاظت از خبرنگاران و مجازات افرادی که مسئول اعمال این خشونت ها هستند، انتقاد کرده است. ا

ین نهاد طی نامه ای به دبیرکل سازمان ملل متحد، خواستار اقدام در این باره شده است. در این نامه آمده است: "در شرایطی که دولت ها نسبت به کشته شدن خبرنگاران که به اقدامی عادی تبدیل شده است، بی تفاوت بوده یا آن را انکار می کنند، شما و سازمان ملل متحد مسئول هستید وظیفه آنها مبنی بر حمایت از خبرنگاران را یادآوری کنید."

درنهایت می توان گفت، موضوع 90 درصد از قتل روزنامه نگاران تاکنون مبهم باقی مانده و هرگز روشن نخواهد شد، با این وجود 70 درصد از مصدومین این حوادث هنوز از سوی گروه های نامشخص تهدید به مرگ می شوند. اما روزنامه نگاران به رغم شبح مرگ که سایه به سایه در تعقیب خود می بینند به افشاگری و انتشار اخبار وقایع جهان ادامه می دهند.جامعه جهانی برای پیشرفت دموکراسی و مبارزه با مفاسد دولتی نیازمند حمایت از روزنامه نگاران مستقل هستند که رکن چهارم دموکراسی محسوب می شوند.

یادداشت روزنامه مردم سالاری

سرزمین پارس در طول تاریخ همواره  شاهد تاخت و تاز و هجوم  همسایگان  و استعمارگران شرق و غرب بوده است. کشورهایی که چشم طمع به ثروت  و منابع ایرانیان  داشتند همواره سعی بر کارشکنی در حرکت های این ملت  داشته و دارند.

پس از پیروزی  انقلا ب 57 حرکت ناوگان  جمهوری اسلا می ایران آغاز  شد و در روز 11 فروردین 1358 بادبان های  آن گشوده شد تا بر سرعت پیشرفت های ایران افزوده  شود. همین موضوع دشمنان  خارجی را بر آن داشت تا توسط  صدام حسین  دیکتاتور  عراق 31 شهریور  1359،  به ایران  حمله کردند. در روزهایی که ناوگان  جمهوری اسلا می درگیر  جنگ نابرابر  با بعثی های عراق  بود نخستین  طوفان در 14 اسفند  1359 فضای سیاسی ایران اسلا می را دچار التهاب شدیدی  کرد که باعث  به وجود آمدن زخم هایی  بر پیکرکشتی های ایرانی شد.

اما پیرجماران،  ناخدایی بود که می دانست  چگونه هم جنگ  را فرماندهی  کند، هم روزهای مهلک سیاسی که همراه با ترور   و انفجار  بود را پشت سر  بگذارد. پس از پایان  جنگ تحمیلی  و عبور  از طوفانی  که منفعت طلبان داخلی  به پا کردند تهران  گه گاه شاهد طوفان هایی بوده است که سعی در به چالش کشیدن اقتدار  ایران  داشتند. آنها اغلب  نقاب  انقلابی  و دفاع از ارزش های  جمهوری اسلامی  را بر چهره  داشتند اما در اصل  آنها عزم  خود را  جزم کردند تا نارضایتی عمومی را ایجاد کنندو جامعه سیاسی ایران را چندپاره کنند.

آنها که خشونت را به عنوان چاشنی سخنان خود مورد استفاده قرار می دادند، هر منتقدی را با اتهام های رنگین مواجه می ساختند تا خود یکه تاز باشند. درروزهایی که ایران درگیر شدیدترین تحریم های خارجی و جنگ لفظی با غرب بود و فضای سیاسی ایران هم شدیدترین التهاب را تجربه می کرد، به صورت ناخواسته نقاب از چهره گروهی افتاد که سکان های کشتی ها را نشانه رفته بودند.

آنها توانستند با چراغ سبز عناصر رده بالا ی اجرایی به کانون های ثروت و قدرت برسند و سرمایه مورد نیاز برای کسب قدرت بیشتر سیاسی را به چنگ آورند. پرونده فساد بزرگ بانکی را می توان برگی از پرونده نقاب داران انحرافی تلقی کرد. نکته جالب اینجاست که در بعد فرهنگی هم کارناوال های جریان انحرافی با نگاه ناسیونالیسم افراطی و ضد اسلامی به راه افتادند تا ماجرای آندلس و تخریب فرهنگی در ذهن زنده شود.

البته در این بین برخی دیگرعناصر هم با هاله مظلوم نمایی کاذب که به عنوان متهم شناخته می شوند به دفاع از خود پرداختند.  عوام فریبی و تقدس گرایی پوچ هم برای جذب مریدان کفن‌پوش به عنوان یکی از شگردهای این جریان محسوب می شود. موضوع تا جایی نگران کننده شد، تا آنکه ژنرال بلند پایه نظام، سردار جعفری هم از وضعیت فرهنگی و سیاسی ایران لب به انتقاد بگشاید و مهر تائیدی بزند بر اظهار نگرانی دلسوزان نظام از وضعیت موجود.

گفته شده جریان مذکور بیش از 1000 میلیارد تومان برای تصرف 170 کرسی بهارستان کنار گذاشته است و از سازماندهی منسجمی هم برخوردار است. این گروه که این چنین هزینه گزافی را به زودی صرف خواهد کرد بی شک در مقابل هر شکست یا هرانتقادی واکنش شدیدا تهاجمی پیش خواهد گرفت و برخی مریدان آنها ابایی از تکرار غائله 14 اسفند هم ندارند.

موضوع زمانی مهلک تر می شود که به یاد بیاوریم پس از انتخابات مجلس، انتخابات ریاست جمهوری یازدهم پیش رو است. صندلی ریاست پاستور آنچنان جذاب است که هرگروهی را فارغ از جناح بندی ها به ولع می اندازد و اینجاست که آنها که دنیای خود را به آخرت فروخته اند هرکاری را برای خود حلا ل می دانند.طوفان در راه است و بادبان ها را باید بست!آنها که ژرچممقدسو سه رنگ ایران را با کینه در اهتزاز می بینندمی خواهند آن را ژایین کشیده و ژرچم سیاه با یک جمجه و دو استخوان را بر بالای ناوگان جمهوری اسلامی نصب کنند.

اما خوشبختانه هرطوفانی راه برون رفت نیز دارد. اگر چه بر پیکر ایران در جنگ ها وجدالهای تاریخ زخم هایی نقش بسته اما سربازان و مردم ایران در طول سالیان سال آموخته اند چگونه از زخم های خود به عنوان یک استراتژی اسلامی برای پیشرفت بهره گیرند. در ناوگان بزرگ جمهوری اسلامی ایران هیچ کس به شخص خاصی جز قانون اساسی و مقام معظم رهبری التزام عملی ندارد که در آستانه انتخابات این امر را باید در نظر گرفت.

حمایت از فردی خاص در خارج از این چارچوب زیر هر عنوانی یک عفونت است که هرلحظه ممکن است یک خراش غیرقابل ترمیم ایجاد کند زیرا عدم پاسخگویی به دیگر مراجع و قانون گریزی در نهایت منتهی به نوعی شبه دیکتاتوری می شود که با روحیه مردم ایران همخوانی ندارد.

پرونده فساد بزرگ مالی و شبهات موجود تا پیش از آغاز انتخابات مجلس شورای اسلامی باید به نتیجه برسد تا مبادا از بیت المال  و سرمایه ملی مردم به نفع فرد یا گروه خاصی هزینه شود که هم نظام ضربه بخورد و هم پول مردم ایران به آتش کشیده شود.

تاریخ گواهی می دهد که مردم ایران اسلامی رویای آنان که رویای تصاحب ثروت و سرمایه سرزمین پارس را در ذهن می پرورانند به کابوس بدل می کنند و تفاوتی میان آنها و استعمارگران خارجی قائل نیستند و ناوگان جمهوری اسلا می ایران به حرکت خود ادامه خواهد داد بیآنکه از مسیر خود منحرف شود.

سرمقاله روزنامه مردم سالاری