طی چند سال گذشته فعل و انفعالاتی در دریای خزر و دیپلماسی کشورهای حاشیه آن روی داده است که با منافع ملی ایران اسلامی همخوانی ندارد.
حق و سهم ایرانیان از بزرگترین دریاچه دنیا چقدر است؟ پیگیری های دستگاه دیپلماسی ایران به کجا رسیده است؟
زمانی سخن از سهم 50 درصدی ایران در دریای خزر بود اما امروز مشخص نیست سهم ایران چه میزان است و این درحالیست که موضوع تقسیم دریا میان ایران و جمهوری آذربایجان و ترکمنستان لاینحل باقی مانده است.
در معاهدات 1940  و 1921 بر حق برابر ایران و شوروی در دریای خزر اشاره مستقیم شده است که از آن  تعبیر به سهم 50 درصدی ایران در دریای خزر می شود. بعد از فروپاشی شوروی، 4 کشور در حاشیه خزر جای شوروی را گرفتند.
ایران که تا دیروز با یک قدرت باید چانه زنی می کرد امروز باید با 4 کشور مقابله کند.روس ها که استعمارگران کهنه کاری هستند; به دریای خزر نیز به عنوان مستعمره ای استراتژیک نگاه می کنند. در واقع موضوع دریای خزر یکی از مهمترین قسمت های سیاست منطقه ای کرملین به شمار می رود.
در حالی که 4  کشور دیگر حاشیه دریای خزر مناسبات گسترده خود را حفظ کرده اند بر سر تقسیم آن و تعیین محدوده های مرزی آن اشتراک مساعی ندارند. روسیه که همواره کشورهای منطقه آسیای میانه را قسمتی از امپراتوری خود می داند کشورهای حاشیه را همراه خود کرد تا بیشترین منفعت را در این دریا کسب کند.
شکاف ایران و روسیه به ویژه پس از آخرین نشست سران کشورهای ساحلی در سپتامبر 2009 که در قزاقستان انجام گرفت خود را بروز داد.
شرکت های نفتی و گاز عمدتا روسی با استفاده از موقعیت دریای خزر را به میدانی برای اکتشاف و استخراج نفت در آذربایجان و ترکمنستان تبدیل کردند. این فعالیت ها، بدون توجه به سهم ایران از دریای خزر این منطقه را به سمت نظامی شدن و تیره شده روابط با یکدیگر سوق خواهد  داد. کرملین و هم پیمانانش در نهان قصد  دارند با فعالیت وسیع اکتشافی در دریای خزر و حتی کنار گذاشتن ایران از معادلات دریای خزر تهران را وادار به پذیرش خواست 4 کشور سابق شوروی کنند.
دستگاه دیپلماسی ایران باید  با توجه به عهد نامه های پیشین ایران و روسیه که حق ایران را پایمال می کرد از تکرار تاریخ و تحمیل خواسته کرملین به تهران جلوگیری کند چرا که به نظر می رسد توافقاتی در نهان در جریان است که در نهایت به سود منافع ملی ایران نخواهد بود.

سرمقاله روزنامه مردم سالاری

همین دیروز زمستان سیلی زد

به این بهار هنوز امید دارم

امید پاره شدن زنجیر برای پرواز و یک دل حرف ناگفته

حرفهای زیادی بلد نیستم

حرفهایم را دزید

از چشمانم خجالت می کشم

در تاریکی این روزهای بارانی چشمانم هنوز برق می زند

خیابان های شهر را آنقدر زیر باران قدم می زنم تا کفش هایم لب به سخن بگشاید

عجب صفایی دارد غسل روح زیر باران

عاقلان گریزان از لذت پاکی باران با یک چتر

جگر شیر نداری سفر عشق نرو!

تقاص جنایت چچن در مسکو

از صبح روز دوشنبه می توان ترس را در چشمان مردم مسکو دید ؛ پس از انفجار مترو مسکو که در آن 39 نفر کشته شدند ؛ در پی آن حمله انتحاری به نیروهای پلیس داغستان و کشته شدن 18 مامور خواب از چشمان دولتمردان خشن کرملین ربوده شد و رئیس جمهوری روسیه در دیدار غیرمنتظره از داغستان اعلام کرد که مسکو تروریستها را به شدت تنبیه خواهد کرد.

"دیمیتری مدودف" رئیس جمهوری روسیه در سفری غیرمنتظره راهی داغستان واقع در شمال منطقه قفقاز شد تا نشان دهد اوضاع بهرانی است. گویی روسیه قصد دارد همچنان از سیاست خشن خود در دهه های پیش در منطقه قفقاز استفاده کند .

انفجارهای 6 و 9 آذر 88 نشان از آتش زیر خاکستر نفرت در منطقه قفقاز و وقوع انفجارهای قریب الوقوع در روسیه داشت که جدی گرفته نشد ؛ ادامه بحران های مستمر در چچن نشان می دهد که خشونت های مذهبی و قومی در کنار یکدیگر چگونه به سرعت و با شدت زیاد به بحران های موجود گسترش یافته است.

رویترزمی گوید نیکلای پاتروشف،دبیر شورای امنیت روسیه از امکان ارتباط سازمانهای اطلاعاتی گرجستان با انفجارهای صبح روز دوشنبه هفته جاری در متروی مسکو خبر داد.

پاتروشف با اشاره به ارتباط سازمانهای اطلاعاتی گرجستان با سازمانهای خرابکاری در منطقه قفقاز شمالی روسیه گفت: سازمانهای اطلاعاتی روسیه احتمال شرکت سازمانهای ویژه گرجستان در حملات تروریستی به متروی مسکو را بررسی می کنند.

 دبیر شورای امنیت روسیه در ادامه این مصاحبه با تاکید بر عزم سران روسیه برای مبارزه با تروریسم در این کشور از جمله در جمهوری چچن گفت: در جمهوری چچن اقدامات لازم برای نابودی دوکو عمروف فرمانده شورشیان جریان دارد. پاتروشف همچنین گفت که در سال گذشته میلادی، در روسیه از وقوع 86 فقره جرم تروریستی پیشگیری شده است.

این اظهارات در حالی از سوی مقامات رسمی روسیه صورت گرفته است که به اعتقاد برخی کارشناسان می‌توان احتمال دیگری را نیز در این میان مطرح کرد.

به نوشته‌ی مفسر روزنامه‌ی آلمانی "تاتس" چاپ برلین، در این میان چندان نمی‌توان از نقش نیروهای اطلاعاتی روسیه نیز غافل بود. باربارا اورتل، مفسر این روزنامه، با اشاره به وضعیت متشنج داخلی در روسیه می‌نویسد: «با توجه به اعتراض‌های متعدد مردمی نسبت به وضعیت اجتماعی در این کشور، هرچند شاید به نظر خنده‌دار بیاید، اما انفجار متروی مسکو می‌تواند اقدامی از سوی دولت باشد به عنوان وسیله‌ای که با آن اذهان عمومی را از مشکلات کشور منحرف سازد.»

 روسیه شاهد اعتراضات وسیع مردمی علیه ولادیمیر پوتین و دیگر سران دولتی بوده است.مفسر روزنامه‌ی "تاتس" همچنین می‌نویسد: «پوتین و یارانش از این انفجار برای شدت بخشیدن به سرکوب داخلی در روسیه و همچنین محدود کردن حقوق شهروندی بهره خواهند برد.» 

گرچه نفرت مردم قفقاز از زمان دیکتاتوری استالین سرچشمه می گیرد اما 15 سال پیش که 3 لشکر زرهی روسیه به سوی شهر گروزنی، مرکز جمهوری چچن هجوم بردند همه چیزدوباره رنگ و بوی خون گرفت. این آغاز یک جنگ خونبار و غیربشری بود که برای مدتی متوقف شد یا به جنگ چریکی تبدیل گردید و گاهی جنبه تروریستی یافت.

در این 15 سال، دو جنگ خونبار در چچن رخ دادند که جنگ دوم علی رغم کشته شدن رهبران اصلی جدایی طلبان چچن به صورت چریکی و تروریستی پراکنده ادامه دارد و حتی هر از چند گاهی   جمهوری های مجاور آن نیز دستخوش حملات خشونت بار می شوند.

تاریخ به یاد دارد که دولت کمونیستی روسیه چه رفتاری با مردم چچن کرد. استالین دیکتاتور شوروی در جنگ جهانی دوم کلیه ساکنان جمهوری چچن و همسایگان اینگوش آنها را از سرزمین آبا اجدادی به استپ های سرد و بی آب و علف آسیای مرکزی تبعید کرد.

در جریان این تبعید 13 ساله که تا مرگ استالین دوام داشت، اغلب آنها جان خود را از دست دادند و پس از مرگ استالین دولت وقت شوروی وقتی اجازه بازگشت آنها را به زادگاهشان داد، تعداد اندکی از آنها دوباره توانستند کوه های سرسبز وطنشان را به چشم ببینند.

در ظاهر طی چند سال گذشته سران کاخ کرملین به جای تقابل و تعارض برای سرکوب دشمنان داخلی خود سعی کردند با تقویت و بها دادن به توانایی های بالقوه مردم چچن در جهت سایر شورشیان تازه سر برآورده در منطقه آسیای مرکزی بهره بگیرند. قدیراف که با حمایت روسها پست ریاست جمهوری را به چنگ آورده نتوانسته مقبولیتی در میان مردم کسب کند. کرملین در خفا سیاست حذف فیزیکی و خشن مخالفین خود را تصویب کرد و این موضوع را در خاک چچن به صورت بی رحمانه ای اجرا کرد; بی شک سال 2009 به عنوان پارادوکسی خونین در تاریخ چچن باقی خواهد ماند. تظاهر به ثبات که به نظر می رسید حاصل شده به حکومتی عاری از قانون و ترور شباهت پیدا کرده است. خبرهای رسیده از چچن طی سال گذشته تابلویی هشدار دهنده از اوضاع منطقه به تصویر کشیده است.

سال گذشته  شاهد افزایش افسار گسیخته اقدامات تروریستی، قتل ، آدم ربایی در چچن در سال ٢٠٠٩در مقایسه با سال ٢٠٠٨هستیم.

آمار نشان می دهد در سه ماهه اول سال گذشته 100 مورد آدم ربایی گزارش شده (از جمله 8 کشته و 12 ناپدید)، در حالی که در سال دو هزار و هشت، چهل و دو مورد آدم ربایی اتفاق افتاده بود.

یکی از معروفترین این آدم ربایی ها، ناتالی استمیرووا نماینده سازمان مموریال بود که ربوده و در تاریخ پانزدهم ژوئن به قتل رسید.در کل در فاصله سال های دو هزار تا دو هزار و نه، دادگاه گروزنی آمار سه هزار و هفتاد و چهار فرد ربوده شده را به ثبت رسانده است.

برخی سازمان های مردم نهاد گزارش کرده اند که برخی افراد به مدت کوتاهی ربوده و سپس آزاد می شوند. این افراد که مورد خشونت و شکنجه قرار گرفته اند، از ترس اقدامات تلافی جویانه حاضر نیستند لب به سخن باز کنند.

مسوولان این اقدامات، نیروهای امنیتی چچن اند که تحت نظارت رئیس جمهور رمضان قدیراف از آزادی عمل کامل برخوردارند.

دست کم 130 عملیات ویژه در فاصله ژانویه تا ژوئیه توسط مقامات انجام شده است.

مسوولان چچنی به ابتکار خود اقدام به آتش زدن منازل مظنونان شورشی یا خانواده های آنها می کنند و این امر بارها از سوی سازمان های غیردولتی تایید شده است.

جای تاسف دارد که تا کنون بیش از 60 گور دسته جمعی با 3200 جسد شناسایی شده است.

اوضاع برای روس ها  زمانی حاد می شود که جمهوری داغستان مانند چچن شاهد افزایش بحران های قومی و مذهبی شده. ظهور بیش از 30 گروه قومی (از جمعیت 2 میلیون نفری این جمهوری)، رقابت های قومی را برای دست یابی به قدرت و نفوذ سیاسی نشان می دهد که در اغلب مواقع به ناآرامی های خشونت آمیز و گسترده تبدیل می شود.

روسیه باید در همچنان در سایه شبح رو به گسترش شبه انفجارهای انتحاری باشد تا تقاص خون های ریخته شدن مسلمانان چچن را بدهد.

منتشره در روزنامه مردم سالاری