26 سال گذشت ، چه راحت و بی دغدغه برای مسئولین محترمه جمهوری اسلامی.

می خواهم به سخره بگیرم همه چیز این مملکت را  . . .

می خواهم از جاده برباره بنویسم ، از گیت ایست بازرسی ، می خواهم از سمیر جعجع و ولید جنبلاط ، فالانژ

 از مادر کاظم از پدر و مادر تقی از سید رائد که هنوز چشم انتظار آمدن پدر است

می خواهم از پدر حاج احمد که تا لحظه مرگ می گفت : احمد هنوز زنده است.

جوهر گویی در خودکار سکته کرده است .  26 سال است چهار نفر را محبوس کردند و احدی کاری برای آزادی آنها نکرد.  شدند تمثال اصحاب کهف. خدایا کی این سکوت پایان می پذیرد؟؟؟

عصر، عصر عجیبی است؛ عصر کامپیوتر، عصر ارتباطات، عصراطلاعات، عصر دموکراسی ، عصر پلورالیسم عصر رجعت دوباره انسان ...
در عصری که همه داد صلح و دوستی، فریاد همسانی، و برابری، سر می دهند؛ ای شهروندان خاموش دهکده جهانی!

احمدی نژاد چه کردی ؟         خاتمی چه کردی؟       آقایان وزرا شما چه کردید؟  

  آقای رئیس کمیسیون امنیت ملی شما چه کردید؟   آقای مسئولین پیگیری شماها چه کردید؟   آقایان نماینده مجلس شما چه کردید؟

اصلا یادتان هست که چهار دیپلماتی هم هست، امام موسی صدری هم هست؟!؟!

آه که چقدر دنیا ما را با خود برده است ! شاید هم برده‌بود!

 چقدر زود یادتان رفت حرف هایتان را.

تا کسی به شما گو شزد نکند ، یادتان هم به آنها نمی افتد، تازه آن موقع هم فقط حرف ،حرف ، حرف،و شاید هم ادعا !

سالی هم یک بار در مراسم سالگرد ربوده شدن شان شرکت می کنید (مراسمی که شمانیز آن را بر گزار نمی کنید!؟! )      آنجا هم حرف ، حرف و حرف  از کارهایی که باید بشود ولی هیچ موقع اجرا نمی شود .

زمانی که آقای پرزیدنت در عین ژست حق به جانبشان دم از نابودی دولت یهودی می زند اما چه راحت فراموش می کند 4 ایرانی 26 سال  محبوس اند.
جالب این جاست  که برخی تازه دخیل می بندند که شهید شده باشند تا خدای ناکرده دیپلماسی تغافل دولت مردان تهران کار دستشان ندهند. « هیهات من الذله ».   بعضی از مسئولین ، با آوردن لفظ شهید پیش از نام این عزیزان خود را از پیگیری ماجرا و کشف حقیقت معاف کرده اند؛ در حالی که در مقابل کوتاهی های ما، دولت اسرائیل در قبال خلبان مفقود شده خود آن چنان تبلیغات وسیعی در سطح جهان انجام می دهد که حتی تا صنف کفاشان تل آویو هم خود را موظف به صدور بیانیه و پیگیری سرنوشت او می دانند.