اشتاین مایر در یک قدمی مرکل

هفدهمین انتخابات مجلس فدرال(پارلمان) آلمان بعد از جنگ جهانی دوم که نقش اصلی را درتوزیع قدرت در این کشور دارد، روز یکشنبه در 16 ایالت برگزار می شود.   

این مجلس به بوندستاگ معروف است و وظیفه تصویب قراردادهای بین المللی و بودجه عمومی این کشور را برعهده دارد.

نیمی ازحدود 600 نماینده مجلس فدرال آلمان از طریق فهرست‌‌های ایالتی احزاب (آرای دوم) و نیم دیگر با انتخاب مستقیم کاندیداها در 299 حوزه‌ی انتخاباتی (آرای اول) تعیین می‌شوند.

نمایندگان پس از برگزیده شدن در انتخابات، در فراکسیون های حزبی و در صورت ضعیف بودن حزب خود به لحاظ کمی، در گروه های حزبی گرد آمده و خط سیاسی خود را در پارلمان پیش می برند.

رییس مجلس فدرال،از بین اعضای بزرگترین فراکسیون انتخاب می شود که وظیفه اداره جلسات علنی و نظارت بر نظم پارلمان را برعهده دارد.تصمیم گیریهای پارلمان نیزاغلب به جای اجلاس های بزرگ علنی،درکمیته های تخصصی بوندستاگ صورت می گیرد.

مجلس فدرال مجمع نمایندگان انتخابی ملت آلمان است.شکل انتخاب نمایندگان تأثیری بر نقش کلیدی احزاب در نظام انتخاباتی این کشور ندارد و فقط افرادی در حوزه‌های انتخاباتی شانس انتخاب‌ شدن دارند که عضو یک حزب باشند.

یکی از وظایف مهم مجلس فدرال انتخاب صدراعظم وحفظ او در قدرت با تأیید سیاست‌‌هایش است.این مجلس می‌‌تواند با رأی عدم اعتماد صدراعظم را از منصب خود خلع کند.

صدراعظم تنها عضو کابینه آلمان است که با رای مستقیم نمایندگان پارلمان انتخاب می شود و از این رو در برابر مجلس پاسخگو است.وزرای عضو کابینه نیز با واسطه چنین مسوولیتی دارند.

جمهوری فدرال آلمان متشکل از 16 ایالت مستقل است و اعضای مجالس ایالتی هم همانند بوندستاگ بطور مستقیم با رای مردم هر ایالت انتخاب می شوند. طول دوره نمایندگی این مجالس هم چهار سال و در برخی ایالت ها پنج سال است.

آلمانی‌ها یکشنبه در حالی برای شرکت در انتخابات فدرال پای صندوق‌های رای می‌روند که آخرین نظرسنجی‌ پیش از برگزاری انتخابات حاکی از آن بود که صدراعظم کنونی آلمان برای دومین بار دولت ائتلافی جدید را تشکیل می‌دهد.

در حالی که تمامی نظرسنجی‌ها از پیروزی «آنگلا مرکل»، صدراعظم کنونی آلمان در انتخابات خبر می‌دهند، موسسه نظرسنجی «فوربس» گزارش داد که حمایت از ائتلاف حزب «دموکرات مسیحی» (CDU) به رهبری مرکل و حزب «لیبرال‌های آزاد» به 33 درصد کاهش یافته است.

پس از اعلام نتایج نظرسنجی‌های جدید که نشان دهنده کاهش حمایت‌ها از صدر اعظم آلمان بود، امیدهای آنگلا مرکل برای تشکیل دولت جدید راست میانه پس از انتخابات ضربه‌ی شدیدی خورد.

زمانی که آنگلا مرکل صدراعظم آلمان، در نشست G20 در پیتسبورگ شرکت کرده، فرانک والتر اشتاین مایر رقیب وی در انتخابات پارلمانی آلمان در شهر برلین برای هزاران تن از هواداران خود سخنرانی کرد.

از طرف دیگر، اسامه بن لادن رهبر القاعده، با انتشار نوار صوتی به کشورهای اروپایی هشدار داد تا سربازان خود را از افغانستان خارج کنند که این مساله خود نگرانی‌هایی در خصوص حملات تروریستی به انتخابات آلمان را به وجود آورده است.

 در یک سری از نوارهای ویدیویی القاعده که از هفته پیش منتشر شده، به تهدید انجام حملات علیه انتخابات آلمان پرداخته شده واعلام شده که در صورت عدم خروج نیروهای آلمانی از افغانستان، القاعده تلاش خواهد کرد که در روند برگزاری انتخابات آلمان خلل ایجاد کند.

در حال حاضر 4200 سرباز آلمانی در افغانستان مستقر هستند. پیش از انتشار نتایج نظرسنجی جدید، بسیاری از افکار عمومی معتقد بودند که حزب آنگلا مرکل در انتخابات روز یکشنبه پیروز خواهد شد؛ اما نظرسنجی جدید نشان داد که میزان حمایت‌ها از حزب (اتحادیه) دموکرات مسیحی متعلق به آنگلا مرکل به 33 درصد تنزل یافته که این میزان پایین‌ترین میزان حمایت‌ها از این حزب در چند ماه اخیر است.

همچنین نظرسنجی‌ها نشان داد که حزب آنگلا مرکل نخواهد توانست میزان حمایت کافی برای جلب مشارکت حزب دموکرات‌های آزاد را جهت تشکیل اکثریت حاکم به دست آورد. اگر مرکل نتواند حمایت حزب دموکرات‌های آزاد را کسب نماید، این شرایط برای وی جهت تشکیل اکثریت حاکم بسیار سخت خواهد شد.

سوابق انتخابات پارلمانی آلمان در گذشته نشان می‌دهد که تاکنون هیچگاه یک حزب به صورت مستقل نتوانسته میزان لازم رای را کسب کند تا بتواند به تنهایی دولت را تشکیل دهد.

«کونراد آدنائور»، «هلموت کهل» و آنگلا مرکل، سه صدر اعظم آلمان بعد از جنگ دوم جهانی از اتحادیه دموکرات مسیحی بوده‌اند. این حزب همراه با متحد همیشگی‌اش، سوسیال مسیحی از ایالت بایرن، بر آلمان حکومت کرده است. اتحاد این دو حزب «سیاه» رنگ است. عنوان مسیحی برای هر دو حزب به‌کار می‌رود و در میان احزاب به گرایش محافظه‌کار دسته‌بندی می‌شوند. از این دو حزب به دلیل اتحاد همیشگی‌شان، به عنوان احزاب خواهر نیز یاد می‌شود.

اما حزب سوسیال دموکرات در تشکیل دولت‌ها در آلمان نقش اساسی داشته است. «ویلی برانت»، «هلموت اشمیت» و «گرهارد شرودر»، صدر اعظم‌های آلمان از این حزب که قدیمی‌ترین حزب آلمان محسوب می‌شود،‌ در راس حکومت قرار داشته‌اند. رنگ سرخ پرچم این حزب، حکایت از ریشه‌های جنبش کارگری آن در نیمه‌ دوم قرن نوزدهم دارد. این حزب در سال 1869 با این عنوان تاسیس شد. در دوران حکومت نازی‌ها، فعالیت این حزب همانند احزاب دیگر از طرف حزب کارگران ناسیونال سوسیالیست آلمان به رهبری هیتلر ممنوع بود و‌ سرنوشت بسیاری از اعضای آن به زندان‌های وحشتناک انجامید.

، زمانی‌که آنگلا مرکل، چهار سال پیش به‌عنوان صدراعظم زمام امور سیاسی آلمان را به‌دست گرفت، یکی از اهداف سیاست‌خارجی که در صدر برنامه‌ وی قید شده بود، بهبود روابط میان آلمان و آمریکا بود. رابطه واشنگتن‌ـ‌‌برلین در زمان شرودر و «جرج دبلیو بوش»، رئیس‌جمهوری پیشین آمریکا به‌دلیل مخالفت آلمان با شرکت در جنگ عراق به سردی گرائید. اما مرکل، رهبر حزب محافظه‌کار «دموکرات مسیحی» خلاف شرودر، در زمان حکومت حزب محافظه‌کار جمهوری‌خواه بوش به‌سرعت برای بهبود روابط و نزدیکی سیاست‌ با آمریکا کوشید. ولی با نخستین سخنرانی «باراک اوباما»، کاندیدای حزب دموکرات آمریکا در دوره مبارزات انتخاباتی در کنار دروازه «براندنبورگ» برلین، هماهنگی‌که در روابط آلمان‌ـ‌آمریکا به‌وجود آمده بود، کمی خدشه‌دار شد و مرکل که در آن زمان از دیدار با اوباما خودداری کرد، نخستین ضربه را به روابط دو کشور وارد کرد؛ عملکردی که پس از مدتی مرکل سعی کرد آن را جبران کند.

ولی بعد از انتخاب اوباما به‌عنوان رئیس‌جمهوری آمریکا روابط دو کشور دوستانه‌تر و نزدیک‌تر شد. مذاکرات طولانی رهبران دو کشور و تبادل‌نظر در مسائل سیاست‌خارجی به این نزدیکی کمک شایانی کرد؛ صدراعظم آلمان از روش گفت‌وگوی باز در سیاست‌خارجی و تلاش برای خلع سلاح اوباما حمایت کرد. دیدار ماه ژوئن اوباما از آلمان، ملاقات با صدراعظم آلمان در شهر «درسدن»، بازدید از اردوگاه مرگ «بوخن‌والد» و سخنرانی موثرش در این مکان به نزدیکی هرچه بیشتر دو کشور کمک بسیاری کرد.

مسئله دیگری که در سیاست خارجی مرکل قابل اغماض نیست جنگ افغانستان است. این کشور هنوز هم برای بازگشت حدود چهار هزار سرباز آلمانی ایساف کشور خود آینده روشنی وجود ندارد. افغانستان با وجود پیشرفت‌های اندک هنوز نمی‌تواند بر روی پاهای خود بایستد. این وضعیت پرسش‌های زیادی را پیش روی دولت آلمان گذاشته است؛ مانند این‌که چه مدت نظامیان آلمانی باید در افغانستان باقی بمانند و یا این‌که امکان دارد تمام تلاش‌ها از سال ۲۰۰۱ میلادی برای نابودی طالبان در این کشور با شکست روبه‌رو شود؟

.............................

منتره در روزنامه مردم سالاری