اروپا و رابطه ایران وامریکا

      هسته اصلی قدرتمند اتحادیه اروپا نگران ان است که سیاستهای ایران در   زمینه انرژی هسته ای، مسائل خاورمیانه و تنظیم مناسبات قدرت در داخل برای منافع امنیتی و استراتژیک امریکا، مشکلاتی ایجاد کند و بدین ترتیب بهانه های لازم را به دست "محافظه کاران نو" برای عراقیزه کردن ایران و تغییر رژیم آن بدهد. به همین خاطر آنها سعی می کنند در مساله ایران از حالت انفعال خارج شوند و خود نقش هدایتی را بازی کنند. ودرعین حال همچون عراق از بازی بازنده بیرون نیایند، انها با تدبیر دیپلماتیک خود سعی می کردند گرایش های رادیکال وافراطی درون امریکا را خنثی سازند اما در عین حال با نشان دادن سیمای ترسناک و تهاجمی از امریکا، ایران را قانع سازند که از حقوق قانونی خود در مورد غنی سازی اورانیوم دست بکشد و در ازای آن به مشوقهای استراتژیکی از جمله روابط تجاری، اقتصادی و تکنولوژیکی خاص با اروپا دست پیدا کند.

اروپا در عین حال چندان تمایلی ندارد که رابطه ایران و امریکا بهبود پیدا کند. و اگر هم بخواهد رابطه ای برقرار شود ترجیح می دهد از کانال اروپا باشد. تابتواند مهار رابطه را در دست داشته باشد. در این میان بریتانیا در این زمینه نقشی متفاوت از اتحادیه اروپا بازی می کند و به طور سنتیً حتی از زمان شاه همواره از نزدیکی استراتژیک ایران و امریکا هراس داشت و آن را علیه منافع خود در خلیج فارس و خاورمیانه می پنداشت. باید به خاطر داشت که انگلستان به اکراه حاظر شد جز ایر سه گانه را که در اشغال داشت در ازای معامله ای که در مورد بحرین انجام گرفت به ایران بازپس دهدواگر فشار امریکا نبود این کار را انجام نمی داد و همواره از ایفای نقش منطقه ای و پر قدرت ایران در ترتیبات امنیتی در خلیج فارس ناخرسند بود وان را عامل پر رویی شاه ارزیابی می کرد.
فرانسه و المان نیز به عنوان دو ستون اصلی اتحادیه اروپا به افق اتحادیه به عنوان یک بلوک قدرت بین
المللی در اینده نگاه میکنند نمی توانند . از مهمترین منطقه تولید انرژی چشم بر دارند کشورهای منطقه
عمدتا در حوزه نفوذ امریکا قرار دارند(به جز امارات متحده عربی که بیشتر تحت نفوذ انگلستان می باشد)
.درعین حال همگی انها از جنبه دفاعی و امنیتی وابسته به امریکا هستند و از خریداران تولیدات تسلیحاتی امریکا می باشند. با توجه به بافت جمعییتی و ساختار نیروی انسانی و مو قعییت زئو پلیتیک انها ، بیرون امدن انها از حوزه نفوذ امریکا و قرار گرفتن در مدار اتحادیه اروپا فقط در صورت افول همه جانبه امپراطوری امریکا امکان پذیر است.. بنابر این بلوک قدرت اروپا برای حضور در منطقه فقط می تواند به ایران نزدیک شود و به عنوان یک پایگاه استراتزیک به ان نگاه کند. اما اشتباه ارو پاییها در این است که تصور می کنندفقط ایران به انها نیازمند است و امکانات مانور ایران را دست کم می گیرند. اتها
چون فکر می کنند که کاخ سفید با نیروی جدیدی که قدرت را در ایران در دست گرفته کنا رنخواهد امد . می خواهند از این وضعییت بیشترین بهره برداری را بکنند در حالیکه اگر پراگماتیسم حاکم بر سیاست خارجی ایران در حوزه روابط ایران و امریکا احیا شود - که این روزها ذهنییت محافظه کاران و دولت احمدی نژاد را به خود مشغول داشته است – اروپا عملا نقش دست چندم در این معادلات پیدا خواهد کرد. ورویاهای منطقه ای انها نقش بر اب خواهد شد