اروپا وتحولات داخلی ایران

- اکثر تحلیلگران اتحادیه اروپا به دولتمردان خود توصیه می کرداند که دلنگرانی آنها در حوزه مسائل بین المللی و دفاعی ایران، ربط وثیقی با تحولات درونی در ساختار قدرت ایران دارد. نظر انها این بودکه تجربه ده سال بعد از جنگ ایران و عراق به اروپا نشان داده است که تا نهادهای دموکراتیک در ایران قوام نیابد، روابط خارجی ایران همچنان ناسازگار و نامطمئن در ارتباط با منافع غرب خواهد بود وحضور خاتمی در قدرت نشانگر آن است که جامعه مدنی در ایران به توانی بیش از گذشته دست یافته که در معادلات قدرت می تواند نقش بازی کند هر چند پشتیبانی انهااز تغییرات رادیکال و جایگزینی سیستم با آلترناتیوهای بیرونی عملا بی فایده است و ره به جایی نخواهد برد
اما دولتمردان اروپایی که بیشتر بر روی منافع کوتاه مدت چشم دوخته بودند.با این تصور که در مقابل چشم پوشی اروپا از نوع برگزاری انتخابات مجلس هفتم - که بخاطر رفتار غیر اصولی و غیر دمکراتیک شورای نگهبان برای اولین بار صدها مقام برجسته قوه مجریه را تا استانه استعفا پیش برد – و سکوت در مقابل حذف نیروهای اصلاح طلب ،برای مشروعییت بخشیدن به موقعییت بین المللی مجلس هفتم ، و نیز خودداری اروپا در دادن قعطنامه حقوق بشر علیه ایران وفشار برایران در این زمینه {دراین میان از نظر مقامات وزارت خارجه بریتانیا مسئله حقوق بشر کم اهمییت ترین مشکل در روابط میان دو کشور محسوب می شد}. جناحهای محافطه کار و ا صولگرا برای حفظ قدرت خود این انعطاف را دارند ثا در حوزه هسته ای امتیازاتی را که اروپا می خواهدبه انها بدهد. و فکر می کردند این مسئله تداوم خواهد داشت
انها در این رابطه همان اشتباه محاسبه ای را مرتکب شدند که مسامحه خاتمی در انتخابات نکته ابهامی را در در کارنامه و سرنوشت سیاسیش بر جای گذاشت.

اروپا