همان‌گونه که انتظار می‌رفت حزب عدالت و توسعه برای بار سوم توانست برنده قاطع انتخابات پارلمانی ترکیه شود. این حزب در یک دموکراسی منحصر به فرد و به دور از تنش های انتخاباتی رایج در خاورمیانه اکنون سکاندار پارلمان خواهد شد گرچه اقتدار این گروه به رغم افزایش حمایت مردمی مقداری جزیی کاهش یافته است.چه رازی می‌تواند وجود داشته باشد جز عملکرد مثبت و اعمال نظر عقلا ی این کشور؟

 پیش از سال 2002 که حزب عدالت و توسعه به قدرت رسید; ترکیه در بدترین بحران اقتصادی به گل نشسته بود. ارزش پول ملی این کشور سقوط تاریخی 50 درصد را تجربه می کرد و بدهی و کسر بودجه دولت هم هرروز صعود می کرد و این یعنی اوج فلا کت اقتصادی. از زمان قدرت گیری عدالت و توسعه با اصلاح ساختار اقتصادی و مالی  این کشور شبه معجزه ای روی داد تا آن که امروز بانک های ترکیه با غول های بانکی اروپا رقابت می کنند. بانک مرکزی ترکیه با استقلال عمل از دولت توانست تورم افسار گسیخته را رام کند و در کنار این عملکرد، دولت بدهی های خود را بازپرداخت کرد.

رشد اقتصادی ترکیه تحت حاکمیت عدالت و توسعه به صورت تصاعدی بالا  می رود; ظرف این سال ها درآمد سرانه هرشهروند 3/5 برابر شده است و تورم هم تک رقمی. اوج هنرنمایی اقتصادی ترکیه اینجاست که آنها با رشد 5 درصدی پس از چین و هند  جایگاه سوم پرواز در دنیای اقتصاد را از آن خود کردند و بنا به وعده حکام آنکارا، ترکیه در سال 2023 با سرانه 25 هزار دلا ر جزو ده اقتصاد اول جهان خواهد بود.

بهبود وضعیت اقتصادی یعنی قدرت یافتن یک کشور و رفاه نسبی مردم، وضعیتی که قدرت ترکیه را در جامعه جهانی به عنوان یک وزنه سیاسی مطرح کرد. ترکیه در سودای احیای امپراتوری عثمانی سیاست‌های داخلی و خارجی خود را تدوین کرده است.
این کشور با همسایگان خود از جمله ایران اسلامی رابطه دوستانه‌ای برقرار کرد و به همین بهانه توانست بازارهای ایران و کشورهای عربی را از آن خود کند.

در جریان مجمع جهانی اقتصاد داووس سوئیس، نخست وزیر ترکیه با الفاظ تند اما با سیاستمداری تمام، شیمون پرز را به چالش  کشید. سخنان بجای ترک‌ها در مقابل رژیم صهیونیستی این حکومت رادر مقابل چشم جهانیان حقیر کرد و جلادی خون‌آشام جلوه داد بی آنکه دست آویزی برای دیپلماسی مظلوم نمایی تل آویو قرار دهد.

گرچه پیش از این زلزله که ترک ها به راه انداختند، دیپلماسی عثمانی فعال بود اما بعد از آن بود که نخست وزیر ترکیه به عنوان یک ابردیپلماسی در منطقه ایفای نقش کرد. کار تا جایی پیشرفت کرد که تهران پای آنکارا را به مناقشه اتمی خود با غرب باز کرد. البته ترکیه در بهار انقلا‌ب های عربی جز چند مورد آنچنان که باب میل مردم منطقه بود، عمل نکرد.

ورای تمام آنچه گفته شد یک نفر فرماندهی حکومت پیش رونده آنکارا  در دریای متلاطم  سیاست جهانی را بر عهده دارد. رجب طیب اردوغان مردی که متولد دهه پنجاه میلادی  است و در نوجوانی برای امرار معاش لیموفروش  بوده و البته  همگان  او را جوانی دوست داشتنی  می دانستند.

امروز،صدای فریادهایی  به گوش  می رسد که رجب را فریاد می زنند برخی نام «آتاطیب»  را برای آقای  نخست وزیر  محبوب  برگزیدند. این صحنه ها یادآور آتاترک  در سال 1923  است. هر دو بلند پرواز  بودند اما اردوغان امروز موفق تر از کمال آتاترک  است; هویت مستقلی  که اردوغان برای  این کشور تعریف کرده است که هویت  غرب گرای آنها را به نیستی کشانده است.

آتاطیب برای مخالفانش نماد خشم و عقب ماندگی اسلا می است و برای طرفدارانش شخصیتی  کاریزماتیک  با اسلا م گرایی  پیشرو; مردی که فرماندهی اصلا حات اقتصادی و سیاسی  ترکیه را در دست  دارد، با توسل  به قانون اساسی  و تعامل،  تعبیرهای کهنه و مستعمل  از حکومت را نابود می کند.

اردوغان ژنرال مردمی است که متوسل به رمالی و جن‌گیری نمی شود و ارزشی برای پوپولیسم قائل نیست ؛ آتا طیب را می‌توان سیاستمداری خردورز دانست که با مهارتی خاص احساس و عقل گرایی را تلفیق کرده است.

سرمقاله روزنامه مردم سالاری