دیکتاتوری ماندگار

در انتهای سالی که لقب اعتراض را از آن خود کرد; کیم جونگ ایل، رهبر توتالیتر کره شمالی پس از دست و پنجه نرم کردن طولا نی  مدت با فرشته مرگ، درگذشت.

در سال 2011 دیکتاتورهای بزرگ و کوچکی  همچون بن علی، مبارک و قذافی  از اریکه قدرت به زیر کشیده  شدند، آنهایی هم که با سماجت همانند آل خلیفه، آل سعود و برخی  حکومت های غربی در راس  قدرت باقی ماندند برق  شمشیر خشم مردم را زیر گلوی  خود حس می کنند. اعتراض مردم، قدرت رام نشدنی است که نه مرز می شناسد و نه ملیت; اما گویی  در کشوری به نام کره شمالی اوضاع  متفاوت است. گویی به این کشور نه صدایی  می رسد  و نه از آن صدایی شنیده می شود.

در یک سالگی بیداری اسلامی  و بهارعربی اگرچه اعتراضات  به نتایج  عالی وطلایی خود  هنوز نرسیده ‌است  اما چه  می شود که در کشوری مانند کره شمالی هیچ تحولی جز آنچه که مدنظر  حکومت کمونیستی  است رخ نمی دهد؟!

هیچ کس  جز اندک  جاسوس های غربی آن هم به صورت خیلی سطحی  از مکانیسم حکومت پیونگ یانگ اطلا عات دقیقی ندارد; جز آن که یک رهبر کاریزماتیک  توتالیتر همچون یک بت بزرگ  پرستیده می شود. اگر چه ایستادگی  کره شمالی  مقابل غرب  و رجز  خوانی  برای کاخ سفید قابل  تمجید باشد اما زندگی مردم  این کشور همانند  مردم قحطی زده  آفریقا  است.

نحوه زندگی مردم کره شمالی در ذهن بسیاری قابل تصور نیست، مردم باید با شیپوری بیدار شوند که در شهرها نصب شده است، ساعت خوابیدن آنها هم توسط سیستم خاموش کردن چراغ تعیین می شود. پوشش لباس همه مردم یکسان است و توسط خود حکومت مشخص و تهیه می شود. هر ازدواج باید با اجازه رسمی حکومت صورت گیرد. اکثر مردم در روز به دو وعده غذایی قناعت می  کنند، تنها برخی سربازان ارتش روزی سه عدد سیب زمینی به عنوان غذا دریافت می کنند، مردان باید اندازه موی سر خود را کوتاه نگه دارند. تفکر و آزادی بیان به شدت توسط حکوت پیونگ یانگ کنترل می شود. ورود هر گونه وسیله عکاسی ممنوع است، خبری از وسایل ارتباط جمعی همچون اینترنت  و تلفن همراه نیست.

هر نوع انتقاد از حکومت جرم نابخشودنی تلقی می شود. در کره شمالی حتی مردم اجازه ندارند ماشین داشته باشند. در کوچه بازار پیونگ یانگ کسی از بیداری اسلا می، بهار عربی یا جنبش اعتراضی وال استریت چیزی نمی داند. مردم بر اثر حکومت توتالیتر  ذهن خلا ق خود را از دست داده اند و  دنیا را آن گونه می بینند که 12 روزنامه حکومتی به همراه چند کانال دولتی می بینند. نبود جریان آزاد اطلا عات و زندگی یکنواخت توانایی شکوفایی اندیشه را از کره شمالی سلب کرده است.

در حالی که در خاورمیانه به رغم حکمرانی چندین دهه دیکتاتورهای عرب همچنان مردم نفس می کشند، حماسه خلق می کنند، می اندیشند و در مقابل هر نوع فساد و دیکتاتوری می ایستند. گرچه آنها هم زیر چکمه های دیکتاتوری خرد می شوند اما همانند آتش زیر خاکستر سرخی خون خود را حفظ می کنند. در خاورمیانه دیکتاتورها هر چقدر هم قدرتمند باشند در آخر توسط مردم به گیوتین خشم ملت سپرده خواهند شد اما در کره شمالی دیکتاتوری ماندگار است.

مرگ دیکتاتوری که اجازه ظهور کوچکترین پچ پچه در مخالفت خود برای سالیان سال نداده است، شوک بزرگی محسوب می شود; اما بی تردید دیکتاتور دیروز برای دیکتاتور فردا زمینه چینی مناسبی کرده است . گفته می شود رهبر جدید کره شمالی مواضع تند مقابل غرب دارد، این موضوع در کنار وجهه ناشناخته کیم جونگ اون  به یک کابوس  دردناک برای کاخ سفید تبدیل شده است که می تواند چالش هایی با بوی باروت در شبه جزیره کره رقم زند.

سرمقاله روزنامه مردم سالاری

/ 2 نظر / 5 بازدید
ایمان آرزه

سلام و درود ... وب خوب و جذابی دارین که نشون میده واسش زحمت کشیدین ... خیلی خوشحال می شم که به وب بنده هم سری بزنید و در رابطه با مطالبم نظر بدین ... سپاس ...

بشیر

من در آنجا بودم و شیپوری ندیدم لطفا دروغ نگویید