لخبندعمرمختار

سال 1942 در شهر سرت وحاشیه دریای مدیترانه چوپان بادیه نشینی صاحب فرزندی شد که هیچ کس گمان نمی برد در سال 1969 با یک کودتای بدون خون ریزی ملک ادریس اول را ساقط کند و 4 دهه برلیبی به خشن ترین شکل ممکن حکم رانی کند.
این فرزند شیطانی کسی نیست جز معمر قذافی.
قذافی در لیبی حکومت خشونت توام با دیوانگی بنا کرد و در طول 42 سال روی تمام دیکتاتورهای خون خوار جهان را سفید کرد تا هزاران نفر قربانی جنون وی شوند.
مخالفین بی هیچ اغماضی اعدام می شدند; هر حرکت اسلا می آزادی خواهانه به خشن ترین شکل ممکن سرکوب شد.
سرهنگ دیوانه به هر دری می زد تا مشروعیت کسب کند; از مدل ناسیونالیسم عربی جمال عبدالناصر تا مدل ناسیونالیسم عربی که خود را شاه شاهان عرب خواند.
قذافی که گویی به بیماری خونآشامی مبتلا شده بود در سال 1988 جان 270 مسافر هواپیمای پانآمریکن در آسمان لا کربی را گرفت تا جامعه جهانی را شوکه کند.
بیش از شش ماه از آتشی که جوان تونسی بر افراشت و انتفاضه خشم را در خاورمیانه شعله ور کرد، می گذرد. در طول این مدت زلزله ای در کاخ دیکتاتورهای عرب که بر خون انسان های بی گناه و آزادی خواه با بهای نفت و سرمایه ملی کشورهایشان بنا شده بود به پا شد.
فرعون امروز اسیر قفس خشم ملت مصر است، صالح که روزی حتی خدا را به مبارزه می طلبید به عنوان یک دیکتاتور سوخته در سرزمین پدر خوانده دیکتاتورهای عرب به سر می برد و بن علی دیکتاتور فراری تونس هم سرنوشتی بهتر از وی ندارد.
امروز، انقلا بیون لیبی در طرابلس با پرچم 3 رنگ این کشور در خیابان هایی رژه می روند که تا دیروز نقطه رجزخوانی دیکتاتور دیوانه بود.
زمانی که بنغازی قیام خونین ملت این کشور را آغاز کرد، شاید برخی در دل پوزخند می‌زدند به اراده ملت لیبی، اما آنها فعل خواستن را صرف کردند و معمر را زیر گام های استوار خود له کردند تا نماز عید فطر، همان گونه که وعده داده شده بود در طرابلس خوانده شود.
دیکتاتور لیبی که مخالفانش را مزدور خارجی و موش قلمداد می کرد امروز همچون یک موش به سوراخی خزیده است تا گمانه زنی ها درباره سرنوشت او داغ شود.
این روز را باید جشن گرفت; در روز 21 رمضان المبارک یکی از خوارج مسلم دین اسلا م مشت محکم مردم را احساس کرد، او که در طول سالیان سال به عنوان یک یار نفوذی در جبهه مسلمین کارشکنی می کرد دیگر خود را «الا خ القائد»، «الزعیم الیبی» «امین القومیه العربیه»، «عیدالحکام العرب» و چندین و چند صف متکبرانه دیگر نمی خواند.
نکته خنده دار اینجاست که هوگوچاوز آغوش خود را برای قذافی می گشاید و انقلا بیون لیبی را به باد نقد می کشاند که لیبی را ویران کرده اند.
غرب و به خصوص فرانسه و آمریکا با هوش و ذکاوت از مردم حمایت کردند تا در آینده این کشور نقش مهمی ایفا کنند. در این بین تهران از همان روز نخست مواضعی با علا مت سوال و تعجب اتخاذ کرد.
ایرانی ها که پیش از آنکه بسیاری از کشورهای جهان پی به رذالت اخلا قی قذافی ببرند یک فرزند خود به نام امام موسی صدر را در اسارت لیبی می دیدند شاهد بی تفاوتی نسبت به سرنوشت این رهبر شیعیان لبنان بودند. در طول این مدت هیچ تحرکی از سوی دستگاه های امنیتی و اطلا عاتی ایران مشاهده نکردند، در یخبندان دستگاه دیپلماسی ایران، 32 کشور جهان پرچم قذافی را به زیر کشیدند و پرچم 3 رنگ انقلابیون را به رسمیت شناختند، اماتهران هیچ موضعی اتخاذ نکردند تا جای خالی ایران به عنوان یک کشور مسلمان حس شود و برخی دیگر از دولت های اسلا می جای آن را تصاحب کنند.
گویی بسیاری فراموش کرده بودند ملت لیبی به رغم سرکوب چندین ساله، همان ملتی هستند که استعمارگران ایتالیایی را از خاک خود بیرون راندند.عمر مختار، قهرمان بزرگ لیبی امروز با لبخند نظاره گر رژه پیروزی مردم با پرچم 3 رنگ و هلال و ستاره در خاک این کشور است تا یک دیکتاتور دیگر از صحنه قدرت حذف شود.

سرمقاله روزنامه مردم سالاری

/ 1 نظر / 4 بازدید
تير خلاص

مردم ليبي شايسته چنين حاكم وحاكماني بودند و هستند چون از انسان بدوي نه هركدامشان يك چنگيز يا يك هيتلرند ديدچگونه آن ديكتاتور را وحشيانه كشتند ايكاش مامور فرانسه زودتر اقدام وتير خلاص را ميزد اما از فردا و فرداها درايران خدا برما احسان كند و .....