پیونگ یانگ در گلوی کاخ سفید

در عصر ارتباطات و دهکده جهانی و روزهایی که انتشار وقایع به صدم ثانیه رسیده است، کره شمالی به عنوان یک پدیده منحصر به فرد در میان دوابر قدرت شرقی چین و روسیه(اتحادیه جماهیر شوروی سابق) قرار دارد که معمولا از نحوه زندگی مردم این کشور و نیز تحولات آن همواره با گمانه‌زنی سخن گفته می‌شود. تحرکات نظامی این کشور نیز تنها از طریق چندین ماهواره جاسوسی قابل رصد است.

کره شمالی از سوی دو همسایه قدرتمند خود که روزگاری غول‌هایی بودند مهار نشدنی با پرچم سرخ کمونیسم مورد حمایت قرار می‌گرفت تا در نهایت همانند ویتنام جنگی خونین با ایالات متحده و غرب را تجربه کند. قسمت شمالی میدان بازی کمونیست‌ها ماند و قسمت جنوبی شد حیاط خلوت غرب. به لطف حمایت‌های دیروز بلوک شرق و سیاست‌های کمونیستی کره شمالی یکی از بزرگترین ارتش‌های جهان است که زرادخانه‌های هسته‌ای و موشک‌های دور پیما در اختیار دارد.

در جبهه مخالف، کره جنوبی یکی از پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌های اقتصادی جهان با رفاه اقتصادی نسبی را از آن خود کرده است.پس از فروپاشی اتحادیه جماهیر شوروی به عنوان پدرخوانده کشورهای کمونیسم و پایان رویای جامعه آرمانی کمونیست‌ها، پیونگ یانگ به شدت تضعیف شد.

حدود 5 سال بعد از فروپاشی اتحادیه جماهیر شوروی کیم‌ایل سونگ، بنیان‌گذار حکومت کره شمالی درگذشت و کیم‌جونگ ایل قدرت را به دست گرفت و با رجز خوانی سعی بر احیای قدرت خود داشت.

در طول حکومت جمهوری دموکراتیک خلق کره، پیونگ یانگ یک دیکتاتوری تمام عیار را علیه مردم این کشور اعمال کرده است و گزارش‌های ضد و نقیضی از اردوگاه‌های کار اجباری وحشتناک‌تر از آنچه که استالین در شوروی ایجاد کرده بود وجود دارد. به دلیل سیاست‌های تند خاندان کیم، این کشور منزوی شد و غرب با استفاده از وضعیت بد دیپلماسی کره شمالی خشن‌ترین تحریم‌ها را علیه این کشور وضع کرد که تا امروز ادامه داشته است.

تقابل کره شمالی در سال‌های آخر حکومت کیم‌جونگ ایل، (دومین رهبر کره شمالی) نیز ادامه یافت که در نهایت منتهی به آتش جنگ مقدس شد. حالا کیم‌جونگ اون، رهبر جوان کره شمالی که حدود 2 سال از حکمرانی‌اش بر پیونگ یانگ می‌گذرد، غرب را به جنگ اتمی فرا می‌خواند.

از یک ماه پیش می‌‌توان گفت در آسیا و خاور دور نظامیان و دیپلمات‌ها پلک بر هم نگذاشته‌اند. ایالات متحده ظرف چند روز گذشته علی‌رقم ظاهرسازی‌هایی که برای بی‌اهمیت جلوه دادن رجز خوانی‌های کره شمالی انجام داده، تمام اقدامات نظامی خود را که گمان می‌کند باعث تشدید خشم پیونگ یانگ شود را لغو کرده است.

کره شمالی، امروز تبدیل به یک اره در گلوی دیپلماسی غرب و ارتش‌های آمریکا، کره جنوبی، ژاپن و حتی چین شده است، هیچ کس نمی‌تواند خشم کیم‌جونگ اون را مهار کند؛ نه می‌توان آن را به جلو راند و نه به عقب کشید، در هر صورت برخورد با آن می‌تواند تبعات غیرقابل باور برای همه داشته باشد.

در بحران امروز کره شمالی همه اعضای جامعه جهانی سهم دارند. امپراتوری کره در سال 1905 به تصرف ژاپن درآمد و 5 سال بعد پس از جنگ جهانی دوم این کشور توسط آمریکا و شوروی تجزیه شد. بذر کینه‌ای که آن روزها کاشته شد هر روز شاخ و برگ داد تا امروز هزاران نفر از ساکنان شبه جزیره کره قربانی شدند. حال جای سوال است؛ چرا غرب و حتی چین نتوانسته‌اند رضایت پیونگ یانگ را کسب کنند و هر روز بر ابعاد تحریم‌های این کشور فقیر افزوده شده‌است؟ منفعت‌طلبی‌های چین و روسیه در این معادله ناخوشایند چقدر تاثیر داشته است؟

در حال و هوایی که بوی باروت و تصویر رعب‌انگیز انفجارهای هسته‌ای در شرق آسیا نفس‌ها را در سینه حبس کرده است، نشست آلماتی 2 به پایان رسید. اگرچه طرف‌های غربی به صورت منطقی چشم انتظار دولت بعدی ایران هستند ولی باید چند سال دیگر بگذرد تا پرونده اتمی تهران و ایران هراسی غرب به یک نقطه پایان برسد؟ آیا مذاکرات اتمی باید همانند داستان‌های شهرزاد، هزار و یک شب به طول انجامد؟!

اگرچه غرب نتوانست درباره کره شمالی از کانال دیپلماسی و مذاکره به یک مصالحه ارزشمند برسد و امروز هراس از انفجارهای هسته‌ای را مزه‌مزه می‌کند ولی ایران یک حکومت دموکراتیک است که اولا منع استفاده از تسلیحات اتمی را رعایت می‌کند و متعهد به معاهده NPT است و از سوی دیگر همواره آماده مذاکره است به شرط احقاق حقوق ایرانی‌ها.

در این میان یک نکته را باید متذکر شد که اگرچه تهران، پیونگ‌یانگ نیست ولی هرگونه تنش یا برخورد نظامی تبعات به شدت دردناک‌تری از کره‌شمالی خواهد داشت، موضوعی که نیاز به آوردن دلیل نیست!

از سوی دیگر تحریم‌های غرب به لطف مدیریت نادرست برخی مدیران اقتصادی و به رغم درآمد کلان مالی سال‌های پیشتر دولت نهم و دهم، نرخ تورم را نجومی کرد. موضوع اقتصادی، نحوه مدیریت تحریم‌ها و نیز مذاکرات هسته‌ای از سوژه‌هایی هستند که باید به طور صریح و برنامه‌مند در آستانه انتخابات ریاست جمهوری از سوی کاندیداها مطرح شوند.

 

سرمقاله روزنامه مردم سالاری

/ 0 نظر / 27 بازدید