رسانه افشاگر، تیر خلا ص به فساد

حدود 4 ماه از افشای  پرونده قطور 3 میلیارد  دلاری  اختلاس بزرگ  در ایران  می گذرد. دستگاه قضا در جاده سنگلاخی کشف جنایت در حق ملت به سختی پیش می رود و عزم آن کرده سوزن برگه های پرونده شوم اختلاس بزرگ را از انبار کاه جرایم آقایان خاص کشف و ضبط کند. تصاحب  یک کوه  دلا ر توسط  افراد نزدیک  به افراد خاص تر، غیرممکن است یک شبه  و بدون  ارتباطات  خاص مهندسی  شده باشد.

اخبار منتشر  شده درباره رسیدگی  به پرونده قطور  اختلاس  حکایت  از ابعاد غیرقابل  هضم  آن دارد،  درحالی  که مردم سرزمین  پارس با جدیت  پیگیر سواستفاده  مالی خائنین  به کشور و انقلاب  هستند در سرزمین  ژرمن ها اتفاق  جالبی افتاده است.  برلین  چند روزی  است پلک  بر هم نگذاشت،  معترضین  خشمگین  پشت خانه کریستین  وولف صف کشیده اند.

رئیس جمهور آلمان را به صلابه  کشیده‌اند  که چرا از یک دوست 500 هزار یورو  وام گرفته است؛وولف که 18 ماه پیش سمت تشریفاتی را در کنار آنگلا مرکل  تصاحب  کرده، امروز مقابل مردم  آلمان به دلیل  دریافت این وام و تلاش  برای تحت فشار قرار دادن نشریات،  زانوزده است.

کریستیان ادعا می کند این مبلغ را از یک دوست خانوادگی و محل ثروت خانگی وی وام گرفته است نه موسسات مالی، موضوعی که با همین رویکرد هم برای منتقدین وی قابل پذیرش نیست.

در برلین جراید با استفاده از جریان آزاد اطلاعات رئیس جمهوری را در دادگاه افکار عمومی بازخواست می کنند. در نگاه آنها به صلیب کشیده شدن و مجازات وولف به چهره کشور ضربه نمی زند، بلکه سیستم حکومت آنها را در مقابل فساد واکسینه می کند. آنها آموخته اند که منافع ملی را فدای منافع حزبی خود نکنند. البته واکنش مردم کفش به دست و تجمع نیز نشان از واکنش تند مردم آلمان به بحث فساد سیاستمداران دارد.

در همین حال نباید از یاد برد، کوتوله رم هم درگیر پرونده های فساد بزرگ و کوچکی بود که در نهایت تحت فشار افکار عمومی علی رغم سماجت منحصر به فرد، برلوسکنی از قدرت کناره گیری کرد. نگاه به همین دو پرونده نشان می دهد مردم قاره سبز قائم به فرد یا حزب خاص نیستند و حیثیت کشور خود را مهمتر از اشخاص می دانند.

در کشورهای غربی  اگرچه وجود فساد  و اعمال نفوذ برخی لابی های قدرت  محرز است اما رسانه های مستقل به عنوان رکن چهارم دموکراسی،  نقش اصولی  در مبارزه با فساد دولتی  و مافیایی دارند اگرچه روزنامه نگاران  در طول سالیان متمادی  تلفات سنگینی در نبرد قلم  با فساد داده اند اما آنها بر راه خود  پافشاری می کنند. 

در میان رسانه های افشاگر، جولیان آسانژ  با سایت ویکی لیکس; بسیاری از سیاست های مخفی کاخ سفید  را نقش برآب کرد و تبدیل به کابوس  مهلک واشنگتن شد.

متاسفانه در ایران اسلامی برخورد رسانه ها  آنچنان  بایسته نبود که  عوامل  و عاملان فساد را به مردم معرفی کنند و نتوانستند همانند  رسانه های آلمانی فضا را برای مفاسد اقتصادی تبدیل به جهنم کنند.

رسانه های  ایرانی  در مقابل مفاسد اقتصادی نتوانستند یار قابل اتکا برای دستگاه قضایی باشند  زیرا  با نگاه های خاص  حزبی و گروهی یا دست به سانسور اطلا عات زدند  و فرا فکنی کردند  یا، اطلا عات  را با اغماض منتشر کردند.آیا توجه رسانه ها و مسئولین به فرمان 8ماده ای مقام معظم رهبری اینقدر سخت و دشوار است؟

تجربه آلمان  و ایتالیا که اکنون  کاملا  ملموس است  نشان می دهد،  رسانه های مستقل افشاگر، تیر خلا ص به فساد هستند. دولت ها در هر مورد باید پاسخگوی ملت باشد در غیر این صورت افکار عمومی همانند گیوتین آنها را به مرگ سیاسی دچار خواهد کرد.

قدرت و فساد دو عنصر درهم تنیده است که مکان و  زمان نمی شناسد و هر لحظه ممکن است این عنصر یک زخم چرکین در هر کشوری ایجاد کند; خواه یک کوه دلا ر، خواه یک مشت یورو هر دو می تواند سنگ بنای فسادی باشد که تبدیل به سرطان بدخیم می شود. اگر چه برای آنگلا مرکل، بازخواست وولف دردناک است اما وی راه چاره ای در مقابل مردم ندارد، زیرا خط قرمزی جز حیثیت ژرمن ها وجود ندارد.   

سرمقاله روزنامه مردم سالاری

/ 0 نظر / 5 بازدید